Moslim studente wil tweede Holocaust

Fragment: Een lid van de MSA (Muslim Student Association) geeft tegenover David Horowitz toe dat ze een tweede Holocaust wil.

Horowitz:

"Ik ben een jood. Het hoofd van Hezbollah heeft gezegd dat hij hoopt dat we allemaal in Israël bijeenkomen, zodat hij ons niet over de hele wereld hoeft te achtervolgen. VOOR of TEGEN?"

MSA student:

"Voor."

Horowitz:

"Dank u. Bedankt dat u bent gekomen om iedereen te laten zien wat we hier voor ons hebben."

Mark Steyn: The dots some don't want to connect

Published: May 14, 2010
Updated: May 15, 2010 10:13 a.m.

What with the Fort Hood mass murderer, the Christmas Pantybomber and now the Times Square Bomber, you may have noticed a little uptick in attempted terrorist attacks on the U.S. mainland in the last few months.

Rep. Lamar Smith did, and, at the House Judiciary Committee, he was interested to see if the attorney general of the United States thought there might be any factor in common between these perplexingly diverse incidents.

"In the case of all three attempts in the last year, the terrorist attempts, one of which was successful, those individuals have had ties to radical Islam," said Congressman Smith. "Do you feel that these individuals might have been incited to take the actions that they did because of radical Islam?"

The Orange County Register

Moet de islam verboden worden in Europa?

E.J. BRON - 15 MEI 2010

In haar nieuwste uitgave vertegenwoordigt het Zwitserse weekblad ”Die Weltwoche”, voorvechtster van het minaretverbod, onomwonden de mening, dat de discussies over een boerkaverbod onzinnig zijn, omdat de islam als geheel het probleem vormt.

Als eerste belangrijke blad in Europa eist ze daarom om over een algemeen verbod van de islam na te denken, omdat de islam niet te hervormen en met de grondwet van een democratisch en aan westers-christelijke waarden verplicht land te verenigen is.

Daarbij steunt Die Weltwoche op de omvangrijke studie van de Zwitserse islamexpert Lukas Wick, die de uitspraken van de belangrijkste autoriteiten van de islam over de islam en zijn hervormbaarheid controleerde. In de openingszin schrijft het blad:

Geen scheiding van kerk en staat, oproep tot de moord op ongelovigen, Mohammeds slachtingen op de Joden – is de islam verenigbaar met onze grondwet?


En verder:

Zou er niet over een Koranverbod gediscussieerd moeten worden?

Die Weltwoche bedoelt dat geenszins als een pure provocatie, ze neemt in het artikel, dat helaas nog niet online beschikbaar is, geen blad voor de mond. Lukas Wick steunt daarbij niet alleen op de controle van de heilige geschriften van de islam. Per slot van rekening hebben politici en rechtbanken er zich intussen uitgedraaid, dat niet het geschreven woord bindend voor de beoordeling van de islam zou zijn – hoewel het juist de moslims zijn die keihard volharden in ieder geschreven woord –, maar diens uitleg door de gelovigen.
Wick heeft daarom niet alleen de heilige geschriften van de islam onderzocht, maar bovendien de uitspraken van vele islamitische religie- en rechtsgeleerden. Onder al die vele, door hem onderzochte autoriteiten van de islam van naam, vond hij slechts eentje, die een moderne, seculiere rechtsstaat en diens grondwet en wetten niet bij voorbaat als onverenigbaar met d eislam verklaarde. De religieuze autoriteiten van de islam zelf verklaren de islam dus feitelijk als één man als anticonstitutioneel.

Daarom bestaat er geen verschil tussen islam en islamisme, alleen moeilijk te begrijpen gradaties met welke consequentheid moslims de onethische en in westers-democratische staten anticonstitutionele richtlijnen en aanwijzingen van de islam volgen. Geloofsijver wordt voor een moslim in een westerse rechtsstaat daarmee noodgedwongen tot een ander woord voor criminele energie.

De Euro-islam, het lievelingskind van Europese intellectuelen wanneer het om de islam gaat, omschrijft Die Weltwoche, zich beroepend op de studie van Wick, als ten dode opgeschreven:
In de islam is de theologische uitleg in zoverre minder belangrijk, omdat hij slechts weinig speelruimte heeft.

Juist echter deze niet bestaande speelruimte zou dringend noodzakelijk zijn om van de ideologie van een plunderaar en ziekelijke Jodenhater en –slachter uit het primitieve Arabië van de 7e eeuw een religie te creëren, die een plek zou vinden in een modern, democratisch en aan de mensenrechten verplicht Europa.

Alleen al de seculiere voorschriften, die de islam van de gelovigen eist, maken een co-existentie met niet-moslims praktisch onmogelijk, wat waarschijnlijk de bedoeling was en is. De islam eist bovendien niet alleen afsluiting, hij eist openlijk haat op niet-moslims, hun uitbuiting, onderwerping of doding. Anders dan Jezus Christus, dier op overtuiging zette, zet Mohammed op gewelddadige onderwerping. De Oriëntalist Dr. Hans-Peter Raddatz zegt, dat er 187 maal sprake is van het doden in de Koran.

De hoop, dat een Verlichting in de islam dezelfde positieve uitwerkingen zal hebben als in het christelijke westen, ziet dit wezenlijke verschil tussen de islam en het christendom over het hoofd. De westerse Verlichting begon als oproep tot herbezinning op de humanitaire waarden en leren van het christendom aan de kerken en regeringen. Ook de autoriteiten van de islam roepen nu succesvol op tot de herbezinning van de moslims op de oorspronkelijke islam en diens waarden, er staat echter aan het begin van de islam geen arme, dolende rabbi, die zelfgenoegzaamheid, vergeving en geweldloosheid predikte, maar een monster, dat geen enkele misdaad schuwde.

Het is stuitend, dat met betrekking tot de racisme-, antidiscriminatie- en gelijkheidswetgeving in Zwitserland deze buiten werking worden gesteld als het om de islam gaat. In plaats daarvan stimuleert de landelijke commissie tegen racisme openlijk de erkenning van de sharia in het civiele recht en het familierecht:

Zo’n racismecommissie, zegt Natalie Rickli (SVP), zou men zondermeer kunnen afschaffen.

De racismecommissie is echter dringend noodzakelijk als instrument van de islam tegen democratie en mensenrechten. Want ongelovigen zijn volgens het antwoord van de president van de racismecommissie, George Kreis, op een klacht van de SVP, geen juridisch beschermde categorie.
In plaats daarvan is de islam het des te meer waard om beschermd te worden, want de landelijke commissie tegen racisme maakt in haar publicaties zelfs openlijk reclame voor de sharia en zou hiervoor fundamentele, door de grondwet gegarandeerde mensenrechten in Zwitserland willen beperken, om de moslims niet te hinderen bij de uitoefening van het toebrengen van lichamelijk letsel en verkrachtingen, en waarschijnlijk zeer zeker niet bij verminkingen, eermoorden en andere interne familieaangelegenheden.

In een interview bevestigt de Egyptenaar Hamed Abdel-Samad, zoon van een imam, een geboortefout van de islam, die men niet kan wegwerken, hoogstens verminderen. Hoe men echter zo’n geboortefout kan verminderen, kan hij niet zeggen, maar hij geeft toch toe, dat de grote meerderheid van de moslims iedere verandering met geweld zouden bestrijden.

Abdel-Samads vergelijking met de katholieke kerk, die immers ook niet vrijwillig zijn plek zou hebben afgestaan, gaat intussen enorm mank. Enerzijds bezit het christendom deze geboortefout van de islam gewoonweg niet, die ontstond als reglement van een Arabische roversbende, wiens verklaarde doel de plundering van de hele wereld was. Het christendom is in tegenstelling tot de islam een religie, is als religieuze beweging met sterke pacifistische principes ontstaan en was altijd alleen maar een religie, die noch vandaag noch ooit tevoren identiek is en was met een staat of een of andere seculiere organisatie, ook al eisten die steeds opnieuw een politiek privilege van uitleg in hun zin.

En ook al hebben bepaalde pausen net zo misdadig gehandeld als de profeet Mohammed, dan hebben deze pausen voor christelijke gelovigen geen voorbeeldfunctie en genieten ook geen religieuze verering, terwijl moslims in een brutale en gewetenloze Oriëntaalse despoot hun morele voorbeeld zien, die men moet nadoen. In het christendom liggen de fundamenten van een humanitaire, tolerante, op vrede, vrijheid en gelijkheid gerichte maatschappelijke orde opgesloten, terwijl de islam – zoals de naam al zegt – onderwerping eist. Vrijheid, vrede en tolerantie zijn in de islam al zondig als concept:

De vrede van de islam zou de ”vrede” zijn van het alleen bestaan, schrijft de Duitse Oriëntalist Hans-Peter Raddatz. De Jihad zou ondanks langere rustpauzes, die door de westerse dialoog vrede worden genoemd, uiteindelijk geen rust vinden.
Islam is dus niet alleen geen vrede, hij kent dit begrip überhaupt niet. Omdat de moslim lid van een gemeenschap is, die zich in een permanent (gewapend) conflict tegen de rest van de wereld waant, moet men bij gelovige moslims in principe uitgaan van het verval van principiële humanitaire waarden, waardoor iedere gemeenschap in de oorlog noodgedwongen wordt getroffen.
Ook als men de primair politieke inrichting van de islam negeert, dan blijft het feit bestaan, dat een religie, die een verbod eist van alle andere religies, zich van haar kant niet kan beroepen op de vrijheid van godsdienst en de vrijheid van geweten. Natalie Rickli denkt, dat de boerkadiscussie alleen maar afleidt van het werkelijke probleem, namelijk dat de islam de liberale wetten misbruikt. Islamexpert Lukas Wick zegt:

Men maakt weliswaar aanspraak op de individuele juridische waarden voor zichzelf, maar zouden ”zichzelf niet tot hen willen bekennen en ze willen garanderen”. Als men de islam en zijn theologen serieus neemt, is er slechts één bevinding mogelijk: het islamitische geloof is niet verenigbaar met de rechtsstaat en de democratie. Als consequentie zou hij verboden moeten worden.


Bron:
http://www.pi-news.net/2010/05/muss-der-islam-in-europa-verboten-werden/#more-135894

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron

Respect? Wat een schijnheiligheid!

Respect. Dat woord namen vrijdag de meeste politici en betrokkenen in de mond die reageerden op het besluit van demissionair staatssecretaris Jack de Vries (Defensie, CDA) om af te treden. De getrouwde huisvader was in opspraak geraakt door zijn liefdesrelatie met een medewerkster van zijn departement.

Aldus De Telegraaf.

Laten we de zaak even nuchter bekijken.

Deze staatssecretaris van Defensie van het CDA:

- bedroog zijn vrouw
- had een geheime verhouding met een ondergeschikte
- was daardoor chantabel

Dat de ex-vriend van de minnares intussen als jachtvlieger (dus ook zijn ondergeschikte) in Afghanistan lijf en leven riskeerde maakt de zaak moreel gezien nog misselijker.

De affaire kwam aan het licht doordat mevrouw de Vries haar man de deur uit schopte. Is er iemand die eraan twijfelt dat de situatie gewoon was gebleven zoals hij was als meneer het-gezin-is-de-hoeksteen-van-de-samenleving niet op straat was gezet?

Je kunt niet aan de ene kant met opgeheven vingertje het stemvee wijzen op de christelijke moraal en je vervolgens van diezelfde moraal zelf niets aantrekken. Dat noemen we namelijk in goed Nederlands schijnheilig.

Jack de Vries stapt op omdat zijn positie onhoudbaar is geworden. Ongetwijfeld zal hij na verloop van tijd weer ergens anders opduiken in een dikbetaalde baan, zo gaat dat nu eenmaal bij onze "elite". Dat de meeste politici en betrokkenen het woord "respect" in de mond nemen over zijn aftreden hoeft dan ook niemand te verbazen.

Mag ik even een teiltje?

The Real Reason the Left Loves Illegals

By J.R. Dunn

The Ottomans had an interesting method of assuring political stability. The sprawling empire operated on a system in which "millets", distinct ethnic and religious groups, were allowed to oversee their own internal affairs while giving absolute loyalty to the sultan and his government. Every now and then a millet would be ordered to pack up and head out for a new home, at times at the opposite end of the imperium, amid new neighbors -- sometimes the original residents, sometimes other refugees -- of alien origins, ethnicity, and religious belief. Christians among Muslims, Catholics among Orthodox, Bulgarians among Turks, Circassians among Arabs... the variations were nearly endless. In short order, the various groups would become so enmeshed in harassing and attacking each other that they could spare no time or energy to defying the status quo. The Ottoman state acted as a referee, occasionally bouncing an ethnic group that got out of hand, but in general letting the circus roar along while they, the rulers, involved themselves in life's finer things -- conspiracies against fellow officials or plans to conquer Western Europe. From their point of view, it worked. For nearly five hundred years, the Ottoman Empire remained a stable and going concern. Some aspects of the policy remain with us today, long after the empire vanished -- it explains much of the recent chaos in the ruins of Yugoslavia, for one thing.


So -- any questions about immigration?

American Thinker

Palestina verraden

DANIEL PIPES - 11 MEI 2010


Een recensie van Palestine Betrayed van Efraim Karsh door Daniel Pipes


Nakba, het Arabische woord voor ‘ramp’ is tot onze taal doorgedrongen als verwijzing naar het Israëlisch-Arabische conflict. Volgens de definitie van de anti-Israëlische website The Electronic Intifada, betekent Nakba “de uitzetting en verdrijving van honderdduizenden Palestijnen uit hun huizen en hun land in 1948.”

Degenen die Israël graag zien verdwijnen, doen hun best om het verhaal van de Nakba zoveel mogelijk te verspreiden. Zo dient bijvoorbeeld de Nakbaherdenking als een sombere Palestijnse tegenhanger van Israëls met festiviteiten omgeven Onafhankelijkheidsdag, waarop elk jaar weer Israëls vermeende zonden worden gepubliceerd. Deze dag is inmiddels zo ingeburgerd, dat Ban Ki-moon, de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties – uitgerekend het instituut dat de staat Israël heeft gecreëerd – zijn steun gaf aan “het Palestijnse volk op de Nakbaherdenking.” Zelfs Neve Shalom, een Joods-Palestijnse gemeenschap in Israël die beweert “zich bezig te houden met voorlichting en onderwijs ten behoeve van vrede, gelijkheid en begrip tussen de twee volken”, herdenkt eerbiedig de Nakba.

De Nakba-ideologie stelt de Palestijnen als slachtoffers voor die geen keus hadden en daarom geen verantwoordelijkheid dragen voor de beproevingen die zij moesten ondergaan. Zij legt de schuld voor het Palestijnse vluchtelingenprobleem volledig bij Israël. Deze zienswijze is intuïtief aantrekkelijk, want islamitische en christelijke Palestijnen vormden lange tijd een meerderheid in het land dat later Israël werd, terwijl de meeste Joden relatief kort geleden immigreerden.


Maar intuïtie biedt nog lang geen historisch nauwkeurige weergave van de feiten. In zijn nieuwe tour de force, Palestine Betrayed, biedt Efraim Karsh van de University of London deze nauwkeurigheid wel. Met het voor hem kenmerkende uitvoerige onderzoek van de archieven – in dit geval steunend op een grote hoeveelheid aan onlangs vrijgegeven documenten uit de periode van de Britse heerschappij en de eerste Arabisch-Israëlische oorlog, 1917-1949 – een heldere presentatie en een zeer nauwgezette omgang met het historische feitenmateriaal, betoogt Karsh het tegenovergestelde: dat de Palestijnen hun eigen lot beschikten en vrijwel uitsluitend zelf verantwoordelijk zijn voor het feit dat zij vluchtelingen werden.

In Karsh’ woorden: “Alles behalve hulpeloze slachtoffers van een roofzuchtige zionistische aanval zijnde, waren het de Palestijns-Arabische leiders die, vanaf begin jaren twintig en zeer tegen de wens van hun eigen achterban, een niet-aflatende campagne inzetten om de Joodse nationale wedergeboorte uit te wissen die uitmondde in een gewelddadige poging om de VN-verdelingsresolutie te doen mislukken.” Meer in het algemeen, zo merkt hij op, “was er niets onvermijdelijks aan de Joods-Palestijnse confrontatie, laat staan het Israëlisch-Arabische conflict.”Nog meer in tegenspraak met onze intuïtie, laat Karsh zien dat zijn interpretatie aan het eind van de jaren veertig de algemeen aanvaarde, ja zelfs de onweersproken interpretatie was. Pas met het verstrijken der jaren “herschreven Palestijnen en hun westerse medestanders stap voor stap hun nationale vertelling”, waarbij Israël tot de enige schuldige werd gemaakt, degene die in de Verenigde Naties, de collegezalen van onze universiteiten en hoofdredactionele commentaren werd gehekeld.Karsh staaft met succes zijn gelijk door twee belangrijke punten aan te tonen: dat (1) het Joods-zionistische-Israëlische kamp voortdurend probeerde om tot een compromis te komen terwijl het Palestijns-Arabisch-islamitische kamp bijna alle overeenkomsten afwees; en (2) dat Arabische onbuigzaamheid en geweld tot de door eigen toedoen veroorzaakte ‘ramp’ leidde.”






Het eerste punt is het bekendst, vooral sinds de Oslo-akkoorden van 1993, want tot op de dag van vandaag blijft dit patroon gehandhaafd. Karsh laat zien dat sinds de Balfour-verklaring de Joden voortdurend goede wil hebben getoond en de Arabieren aanhoudend alles bleven afwijzen en dat dit patroon gehandhaafd bleef tijdens de periode van de Britse heerschappij. (Ter herinnering, de Balfour-verklaring van 1917 drukte Londens intentie uit om in Palestina een “nationaal thuis voor het Joodse volk” te vestigen, en de Britse verovering van Palestina slechts 37 dagen later gaf de Britten de macht over Palestina tot 1948).


De eerste jaren na 1917 was de Arabische reactie gematigd, aangezien zowel de leiders als het grote publiek de voordelen erkenden van de dynamische zionistische onderneming die een achtergebleven, arm en dun bevolkt Palestina nieuw leven hielp in te blazen. Toen verscheen, met Britse steun, de verderfelijke persoon ten tonele die de Palestijnse politiek gedurende de volgende drie decennia zou domineren, Amin al-Husseini. Vanaf 1921, zo onderbouwt Karsh met bewijsstukken, werden de zionisten en Palestijnen voor vele keuzes gesteld; terwijl de eersten steevast kozen voor het compromis, kozen de laatsten telkens weer voor uitroeiing.
In verscheidene hoedanigheden – moefti, hoofd van islamitische en politieke organisaties, bondgenoot van Hitler, held van het Arabische volk – bracht Husseini zijn achterban tot wat Karsh noemt “een meedogenloze ramkoers met de zionistische beweging.” De Joden zo maniakaal hatend dat hij zich aansloot bij de genocidemachine van de nazi’s, weigerde Husseini om hun aanwezigheid in Palestina in welke aantallen dan ook te accepteren, laat staan enige vorm van zionistische soevereiniteit.


Vanaf begin jaren twintig was men getuige van een patroon dat tot op de dag van vandaag bekend voorkomt en van toepassing is: zionistische inschikkelijkheid, ‘pijnlijke concessies’ en constructieve pogingen om verschillen te overbruggen, beantwoord door Palestijns antisemitisme, halsstarrige afwijzing en geweld.


In aanvulling op deze dramatis personae en de grimmige tegenstellingen ingewikkelder makend, waren daar ook nog het in het algemeen meer tot compromissen bereide Palestijnse gewone volk, de schandalig antisemitische Britse mandaatautoriteit, een Jordaanse koning die maar wat graag over de Joden als zijn onderdanen wilde regeren, lamlendige Arabische staatshoofden en een wispelturige Amerikaanse regering.


Ondanks de radicalisering van de Palestijnse publieke opinie door de moefti en ondanks het aan de macht komen van de nazi’s, probeerden de zionisten nog steeds tot een vergelijk te komen. Het duurde enkele jaren, maar het nulsom-beleid en eliminatiestreven van de moefti overtuigde aarzelende leiders van de Arbeidspartij, met inbegrip van David Ben-Gurion, er uiteindelijk van dat goede werken hun droom van acceptatie niet dichterbij zou brengen. Niettemin, ondanks herhaalde mislukkingen, bleven zij zoeken naar een gematigde Arabische partner met wie zij tot een overeenkomst konden komen.

Ze’ev Jabotinsky, de voorvader van de huidige Likoedpartij, begreep daarentegen in 1923 al dat “er niet de geringste hoop bestaat dat de Arabieren in het land Israël er ooit mee akkoord zouden gaan dat ‘Palestina’ een land wordt met een Joodse meerderheid.” Maar zelfs hij verwierp het idee om Arabieren te verdrijven en hield vast aan een volwaardige rechtspositie voor hen in een toekomstige Joodse staat.


Deze dialectiek bereikte zijn hoogtepunt in november 1947, toen de Verenigde Naties een verdelingsplan aannamen dat vandaag de dag een tweestatenoplossing zou worden genoemd. Met andere woorden, het reikte de Palestijnen een staat op een zilveren dienblad aan. Zionisten verheugden zich maar Palestijnse leiders, de kwaadaardige Husseini voorop, wezen elke oplossing die een Joodse autonomie goedkeurde zurig af. Zij hielden vol alles te willen en dus kregen zij niets. Als zij het VN-plan hadden geaccepteerd, zou Palestina in mei zijn 62-jarige bestaan hebben gevierd. En er zou nooit een Nakba zijn geweest.
 Het meest oorspronkelijke deel van Palestine Betrayed is de helft die een gedetailleerd overzicht bevat van de vlucht van moslims en christenen uit Palestina in de jaren 1947-1949. Hier dwingt Karsh’ onderzoek van de archieven echt respect af en stelt hem in staat om een ongeëvenaard uitgebreid beeld te schetsen van de specifieke omstandigheden van de vlucht van de Arabieren. Een voor een werkt hij de Arabische bevolkingscentra af – Qastel, Deir Yassin, Tiberias, Haifa, Jaffa, Jeruzalem, Safad – waarna hij uitgebreid stil staat bij de dorpen.


Israëls onafhankelijkheidsoorlog is te verdelen in twee delen. Op 29 november 1947 braken binnen enkele uren na de stemming in de Verenigde Naties over de verdeling van Palestina hevige gevechten uit en duurden voort tot aan de vooravond van de Britse evacuatie op 14 mei 1948. Het internationale conflict begon op 15 mei (de dag nadat Israël tot stand kwam), toen de legers van vijf Arabische landen binnenvielen, waarna de vijandelijkheden aanhielden tot januari 1949. De eerste fase bestond grotendeels uit een guerrillaoorlog, de tweede hoofdzakelijk uit conventionele oorlogvoering. Meer dan de helft (tussen de 300.000 en 340.000) van de 600.000 Arabische vluchtelingen vluchtte voor de Britse evacuatie, en de meesten van hen in de laatste maand.


Palestijnen verlieten onder de meest uiteenlopende omstandigheden en om verschillende redenen het land. Arabische commandanten gaven het bevel dat niet-strijders de weg vrij moesten maken voor militaire manoeuvres; of zij bedreigden treuzelaars te behandelen als verraders als zij bleven; of zij eisten dat dorpen werden geëvacueerd om beter stelling te kunnen nemen op het slagveld; of zij beloofden een veilige terugkeer binnen enkele dagen. Sommige gemeenschappen vluchtten liever dan een vrede te tekenen met de zionisten; in de woorden van Jaffa’s burgemeester: “Ik heb geen bezwaar tegen de verwoesting van Jaffa, als dat ons verzekert van de verwoesting van Tel Aviv.” Handlangers van de moefti vielen Joden aan om vijandelijkheden uit te lokken. Gezinnen die het zich konden veroorloven ontvluchtten het gevaar. Toen landpachters hoorden dat hun landheren zouden worden gestraft, waren zij bang te worden uitgewezen en lieten uit voorzorg het land achter. Bittere onderlinge vijandschap belemmerde de planning. Tekorten aan voedsel en andere levensbehoeften verbreidden zich. Voorzieningen als waterpompstations werden onbeheerd achtergelaten. Angst voor Arabische schutters verspreidde zich, net als geruchten over zionistische wreedheden.


In slechts één geval (Lydda) verdreven Israëlische troepen Arabieren. De uitzonderlijkheid van deze gebeurtenis dient te worden benadrukt. Karsh licht de gehele eerste fase van de gevechten toe: “Geen van de 170.000-180.000 Arabieren die de stadscentra ontvluchtten, en slechts een handjevol van de 130.000-160.000 dorpelingen die hun huizen verlieten werden door de Joden gedwongen te vertrekken.”


Het Palestijnse leiderschap keurde het terugkeren van de bevolking af, want zij beschouwden dit als een impliciete erkenning van de Israëlische staat in wording. De Israëliërs waren aanvankelijk bereid om de geëvacueerden terug te nemen, maar hun standpunt verhardde daarna toen de oorlog verhevigde. Premier Ben-Gurion lichtte hun standpunt toe op 16 juni 1948: “Dit wordt een oorlog op leven en dood en [de geëvacueerden] mogen niet in staat worden gesteld om terug te keren naar de plaatsen die zij achterlieten… Wij zijn deze oorlog niet begonnen. Zij hebben de oorlog ontketend. Jaffa voerde oorlog tegen ons, Haifa voerde oorlog tegen ons, Beisan voerde oorlog tegen ons. En ik wil niet dat zij nog eens oorlog voeren.”


Alles bij elkaar optellend, licht Karsh toe, “waren het de handelingen van de Arabische leiders die honderdduizenden Palestijnen tot ballingschap veroordeelden.”
In dit boek toont Karsh twee zeer belangrijke feiten aan: dat de Arabieren de Palestijnse staat lieten mislukken en dat zij de Nakba hebben veroorzaakt. Terwijl hij dit doet, bevestigt hij zijn status als een van de meest uitmuntende historici van het moderne Midden-Oosten die tegenwoordig publiceert en bouwt hij voort op de argumenten uit drie van zijn eerdere boeken. Zijn magnum opus, Empires of the Sand: The Struggle for Mastery in the Middle East, 1789-1923 (samen met Inari Karsh, 1999), betoogt dat Midden-Oosterlingen niet, zoals vaak gedacht wordt, “ongelukkige slachtoffers van roofzuchtige imperiale machten waren, maar actieve participanten in de herstructurering van hun regio”, een omwenteling met enorme politieke implicaties. Palestine Betrayed past de stelling van dat boek toe op het Israëlisch-Arabische conflict, waarbij Palestijnen de mogelijkheid wordt ontnomen zich te verschuilen achter uitvluchten en slachtofferschap, terwijl juist wordt aangetoond dat zij metterdaad, zij het mogelijk op grond van dwalingen, zelf hun lot hebben gekozen.


In Fabricating Israeli History: The New Historians (1997) ontmaskert Karsh het broddelwerk, en zelfs het bedrog, van de school van Israëlische historici die de Joodse staat de schuld geven van het Palestijnse vluchtelingenproblemen van 1948-1949. Palestine Betrayed biedt de keerzijde van het verhaal; waar het eerdere boek fouten weerlegt, toont dit boek waarheden aan. Ten slotte, in Islamic Imperialism: A History (2006) laat hij de expansionistische kern van het islamitische geloof zien zoals die zich door de eeuwen heen heeft gemanifesteerd; hier verkent hij die veroveringsdrift onder Palestijnen tot in de kleinste details, waarbij hij een verband legt tussen de islamitische mentaliteit en superioriteitswaan en de onwil om praktische compromissen te sluiten aangaande de Joodse soevereiniteit.


Palestine Betrayed plaatst het Israëlisch-Arabische debat in een nieuw kader door dit in de juiste historische context te plaatsen. Terwijl hij aantoont dat de Palestijnse politieke elite al 90 jaar ervoor kiest om “de Joodse nationale wedergeboorte af te wijzen en [vast te houden aan] de noodzaak van de gewelddadige vernietiging daarvan”, trekt Karsh terecht te conclusie dat het conflict alleen zal eindigen indien de Palestijnen hun “genocidale hoop” opgeven.


Vertaald uit het Engels door Clark Kent.


http://www.pim-fortuyn.nl/pfforum/topic.asp?TOPIC_ID=68973

Asiel- en migratiebeleid : de verantwoordelijken zouden moeten voor de rechter verschijnen

Onze grote en middelgrote steden worden overspoeld door vreemdelingen. Vlaanderen lijkt een smeltkroes geworden voor avonturiers en tafelschuimers die geen enkele affiniteit vertonen met de maatschappij die hen met open armen ontvangt. Met de lippen belijdt de overheid een politiek van integratie, in de realiteit is dit vaak niet meer dan het goedjonstig scheppen van vriendenjobs voor sociale werkers, vaak uit migrantenmilieus.

De oorspronkelijke burgers wordt aangemaand de eigen Vlaamse identiteit af te zweren, de eigen geschiedenis en cultuur wordt verzwegen, geridiculiseerd of herleid tot lachwekkende folklore.

Wij worden er daarentegen toe aangepord, om niet alleen de nieuwkomers, maar ook sommige van hun barbaarse of achterlijke gewoontes met open armen te verwelkomen : het is een verrijking van onze eigen leefpatronen, beweren simpelen van geest die geen idee hebben over de weg die wij in het Westen hebben afgelegd om te bereiken wat we nu bezitten. Materieel en geestelijk.

Angeltjes

Jihad

[Arabist Hans Jansen is een van de drie getuige-deskundigen in het Wildersproces. Hij wordt vandaag, 6 mei 2010, gehoord over de vraag 'Wil de islam overheersen?'.]


De islam levert over dat Mohammed (570-632) gezegd heeft: ‘Mij is bevolen de mensen te beoorlogen totdat zij getuigen dat er geen god is dan Allah en dat Mohammed Allah’s gezant is. Alleen door het uitspreken van deze belijdenis maken zij hun goed en bloed voor mij onaantastbaar’.1 Er is op de ganse planeet geen bevoegde imam of een andere beroepsmoslim te vinden die zal tegenspreken dat Mohammed dit daadwerkelijk gezegd heeft.

Hoeiboei

Zo, zo, hebben Nederlandse vrouwen te veel rechten?

Obama Stands with Muslims as He Promised

May 06, 2010
By Kyle-Anne Shiver


Now that Barack Obama is well into his presidency, it's clear that he is keeping at least one promise he made. He is standing with the Muslims.

In his chapter on "Race" in The Audacity of Hope, then-Senator Obama devoted a section to his post-9/11 concerns over the treatment of Muslim Americans. He makes special mention of meetings he had with Arab- and Pakistani-Americans, drawing attention to the "urgent quality" these meetings had taken after the 9/11 attacks on the WTC.

[T]he stories of detentions and FBI questioning and hard stares from neighbors have shaken their [Arab- and Pakistani-Americans'] sense of security and belonging. They have been reminded that the history of immigration in this country has a dark underbelly; they need specific assurances that their citizenship really means something, that America has learned the right lessons from the Japanese internments during World War II, and that I will stand with them should the political winds shift in an ugly direction. [Emphasis mine.]
- Barack Obama, The Audacity of Hope, p. 261

American Thinker

Update: Erick Stakelbeck speaks to the failures of Obama's "Muslim Outreach" on the Savage Nation

Occidental Soapbox

Mark Steyn: You Can Feed the Crocodile...

...but sometimes he'll still eat you first. While the initial US reports on the Times Square car bomb concentrated on the by now traditional denials that this was anything to do with terrorism and, even if it was, it was "amateurish", the Telegraph in Britain was the first to note the parking space:

The dark green Nissan Pathfinder with tinted windows was parked near the junction of 45th Street and Broadway.

The location is also adjacent to the Viacom building, fuelling speculation that it might be linked to the company's controversial South Park cartoon which recently depicted Prophet Muhammad in a bear suit.

The important thing to remember about Iraq and Afghanistan is that, from the jihad's point of view, they're sideshows: The real battlefield is New York and Chicago and London and Paris.

The Corner

Update: Taliban claiming car bomb on Times Square?
The Long War Journal

At a certain point you have made enough money...

American Thinker

so Socialists feel free to take your "surplus" wealth and spread it around!



From each according to his ability, to each according to his needs.

Karl Marx

Onze nieuwe moslims: loop naar de hel

ENCINA NAVAN - 30 APRIL 2010

Een verfrissende visie op integratie, vooral voor Cohen-stemmers.


Als er nog Nederlanders zouden zijn die geloven in het linkse sprookje van de geleidelijke integratie van moslims in Nederland, dan heeft Izz ad-Din Ruhulessin ze hopelijk uit de droom geholpen met zijn artikel LOOP NAAR DE HEL MET JE INTEGRATIE (Volkskrant).

De brave Nederlanders, en dan natuurlijk vooral de progressieve Volkskrant lezers, geloven immers maar al te graag dat integratie van moslims hetzelfde betekent als integratie van orthodoxen, joden, boeddhisten, calvinisten, animisten, presbyterianen, confucianisten, taoisten (eventueel zelf aanvullen).

Met islam is dat onmogelijk, want islam heeft iets dat al deze andere levensbeschouwingen ontberen, namelijk de leer van de tawhid: het geloof is richtlijn voor alles in het leven, zowel de eigen handelingen van de gelovige als de inrichting van de samenleving. Het is levensgevaarlijk om dit op te vatten als niet meer dan ‘een religieus idee’: het is het meest centrale begrip van de islam. Volgens islam is alles afhankelijk van god, ook het branden van katoen zoals Gazali uitlegde (artikel, p. 3, onderaan), en wie hier met een seculiere doctrine een wig probeert te drijven tussen allah en moslim, begaat een afschuwelijke zonde (lees nadere uitleg). Kortom een reden voor moslims om het westen te haten.

Izz heeft natuurlijk gelijk als hij zegt dat moslims zelf wel bepalen wat ze een positieve bijdrage aan de samenleving vinden. Het zou absurd zijn te verwachten van moslims dat ze zich aanpassen aan een samenleving van ongelovige honden, die niets weten van islam, die nog verkeren in jahillya en die spoedig dhimmi’s zullen worden in het land waarvan ze dachten dat het van hen was. Moslims hebben een speciale verstandhouding met allah en trekken zich niets aan van dwaze mensenwetten, zoals die in Nederland gelden.


Behendig zet Izz zichzelf in de positie van de underdog: hij beschrijft Hassnae Bouassa als iemand die aansluiting heeft met de elite en zichzelf als een vertegenwoordiger van een minderheid, die ‘moet oppassen met wat hij zegt’ (en ik maar denken dat islamcritici het moeilijk hebben).

Die positie verandert hij even behendig in die van ‘voorhoede van een nieuwe generatie’ en werpt zich meteen op als spreekbuis van deze nieuwe generatie. En wat gaat deze nieuwe generatie volgens Izz doen? Deze gaat zijn ‘rechtmatige positie in de Nederlandse samenleving opeisen’. Wat de integratiemaffia, en daar sluit Izz ook Eberhard van der Laan (PvdA) bij in, van Izz verlangt, daar heeft Izz geen boodschap aan. Hierop antwoordt hij resoluut: LOOP NAAR DE HEL!

Er zijn misschien ook wel teveel extreme dingen verlangd van Izz en diens generatie. Zoals een schoolopleiding afmaken, minder met islam bezig zijn, meer met oriëntatie op de westerse samenleving, respect voor democratie, empathie tonen voor niet-moslims, openstaan voor ideeën uit andere culturen, zoals de westerse, die je eigen cultuur zo kunnen verrijken, enzovoort. Al die dingen die echte integratie mogelijk maken. Al die dingen die maken dat iemand niet alleen in zijn eigen wereld leeft, maar ook in die van de gemeenschap als geheel. Die iemand tot een wereldburger kunnen maken.

Het antwoord van Izz spreekt boekdelen: Wil Nederland een thuis zijn voor alle etnische groepen, dan is het namelijk onvermijdelijk dat de religie en cultuur van alle etnische groepen vertegenwoordigd wordt in alle dimensies van het publieke en private domein.

Wat Izz hier zegt is de leer van de tawhid, maar dan in iets andere bewoordingen. Hij zegt niet alleen dat hij de vrijheid wil om zijn eigen religie, maar dat hij zijn religie ook op alle vlakken wil toepassen, zonder dat iemand van hem een compromis mag verlangen.

Izz geeft ook meteen een oorlogsverklaring af: Wij horen hier. Wij zijn hier. Wij kruipen niet. En zijn bereid de harde confrontatie aan te gaan met een ieder die het lef heeft om dit te betwisten.

Want Izz ziet niet-moslims uitsluitend als niet-moslims, die hem beletten om zijn islamitische identiteit te beleven.

Izz is een Nederlander (uche uche) van Molukse komaf, studeert politicologie en sinds drie jaar tot de islam bekeerd. Op de website van WIJ BLIJVEN HIER verklaarde hij: ‘integratie is een daad van kufr’ is (bron). Kufr staat gelijk aan het verlaten van de islam. Izz vindt dat kritiek op de islam verboden moet worden.

Eigenlijk zegt hij daarmee dat kritiek op hemzelf verboden moet worden, want hij pretendeert helemaal volgens de islam te willen leven. Kortom: een opgeblazen ego.

Ondertussen heeft Izz zichzelf uitgeburgerd, want hij de maatschappelijke ordening van Nederland (seculier) heeft geen betekenis meer voor hem. Actieve deelname aan de samenleving (de definitie van inburgering door de commissie Franssen in 2004) betekent voor Izz niet het deelnemen aan een groter gemeenschappelijk iets. Het betekent voor hem zich opsluiten in zijn islamitische belevingswereld en die afsluiten voor invloeden van buiten.

Het geeft een goed gevoel om te weten wat jonge, goed opgeleide moslims nu werkelijk denken. Voor hen is in ons land altijd plaats.

Nee, natuurlijk spreekt Izz niet voor alle moslims. Net zo min als Osama, Hamas, de Moslim Broederschap, de Tablig, Hizb-ut-Tahrir, Hezbollah, Achmedinejad, Milli Gorüs, en al die andere moslims en moslim organisaties die het westen zo graag willen vernietigen, spreken voor alle moslims. Waar zouden die toch hun steun vandaan halen?

Geen reacties gezien van moslims op de uitspraken van Izz. Zullen wel gecensureerd zijn door de moderator van de Volkskrant, die behoort immers tot het ‘witte establishment’ waardoor moslims ‘zo moeten oppassen met wat ze zeggen’.

The Climategate Investigation

April 29, 2010

By Dexter Wright

Last month, while the American media were distracted by the health care vote in Congress, the British Parliament published the results of its investigation into East Anglia University's Climate Research Unit (CRU) that has been at the center of the anthropogenic global warming (AGW) controversy. It seems that many were hoping that no one would read this report, at least not beyond the milquetoast executive summary.


Buried deep within the report is a compelling piece of evidence. In volume two, there is a memorandum submitted as evidence from Lord Lawson of Blaby, chairman of the Global Warming Policy Foundation, which was in response to four very significant questions from the investigating committee. This memo confirms the claims by many global warming skeptics that the scientists at CRU were trying to hide data and silence the skeptics. The questions asked by the investigative committee are as follows:


(i) Have the CRU scientists been manipulating the raw surface temperature data in a way that is less than wholly objective and dispassionate?


(ii) Have they refused dissenting scientists and/or other outsiders with a bona fide interest in global warming access to the raw data, contrary to the proper canons of scientific research and to the demands of scientific integrity?


(iii) Have they been improperly seeking to avoid answering Freedom of information Act requests?


(iv) Have they actively sought to prevent papers by dissenting scientists, statisticians, or other informed commentators from being peer-reviewed and/or published, again contrary to the proper canons of scientific research and to the demands of scientific integrity?


Lord Lawson's response to these questions is damning:

American Thinker

Wafa Sultan: “Islam is haat”

25 Apr 2010 | Door Max | Category: Max


Wafa Sultan was persoonlijk getuige van de brute en laffe moord op de professor van de Universiteit waaraan zij haar onderwijs genoot. Deze professor was een volkomen onschuldig slachtoffer. Bewapende terroristen drongen de klas binnen en doorzeefden de professor met honderden kogels onder het schreeuwen van “Allah is groot”.
Het dreigen met geweld is iets voor criminelen, niet voor de beschaving. Volgens haar worden de moslims de afgelopen 14 eeuwen gegijzeld door het geloof dat aan hen wordt onderwezen. Moslims zijn al meer dan 1400 jaar gegijzeld door hun godsdienstige systeem. Ze zijn eenvoudig nooit blootgesteld aan de wereld buiten hun islamitische beperkte gevangenis. Ze volgen blindelings hun dogma en zijn in het geheel niet in staat tot zelfreflectie en zelfkritiek.Wat de islam ons leert? Niets dan haat dragen. Wie niet in de islam gelooft, moet gedood worden. Van jongs af aan worden we [de moslims, red.] gehersenspoeld over onze missie op aarde: vechten voor de islam. Dat stelt de Koran duidelijk: doden of gedood worden. Ik vind dus niet dat de islam een geloof is. Het moet ook niet als een geloof behandeld worden, het is een politieke ideologie die haat verkondigt.

Amsterdam Post

Faster, please!

“We Are All Israelis”

Michael Ledeen
April 25th, 2010 7:31 pm

This afternoon I spoke to a rally in New York organized by Beth Gilinsky’s Action Alliance. The big crowd, despite miserable weather, filled the sidewalk on Second Avenue between 42nd and 43rd streets. Lots of terrific speakers spoke passionately about the need to support Israel against the shocking treatment from American leaders. Here are my prepared remarks:

We are at war. It’s a global war. It extends from Pakistan and Afghanistan to India, Iraq, Syria and Lebanon, and from there towards Israel and then down to Egypt, Sudan and Somalia, and west to Europe and ultimately to America. It targets Canada and Australia, Honduras and Colombia, and all those who challenge fanatical intolerance and instead advocate freedom. It is a continuation of the ancient war of tyranny against freedom, a war that will endure so long as freedom threatens the power and legitimacy of monarchs and dictators.

Pajamas Media

Systeempers: vernietig onze westerse wortels!

E.J. BRON - 25 APRIL 2010


Veel journalisten van de systeempers hebben de afgelopen weken uitvoerig bericht over kindermisbruik door religieuze waardigheidsbekleders. Vanaf het begin was het opvallend, dat daarbij alleen de christelijke kerk op de voorgrond stond. En het ging uitsluitend om een vele tientallen jaren geleden verleden. Waarom laat men het heden buiten beschouwing? Waarom onderdrukte men krampachtig het kindermisbruik in Koranlessen op Europese scholen? Men hoeft geen christen te zijn om bij het lezen van de navolgende actuele gevallen een bepaalde indruk te krijgen: het gaat en ging helemaal niet om het verhinderen van kindermisbruik, het gaat uitsluitend tegen een fundament van het Avondland, dat met volle kracht vernietigd moet worden. Want al het andere wordt door de systeempers buiten beschouwing gelaten.

Lees meer op: Pim Fortuyn Forum

De VVD en immigratie, geen daden maar woorden...

JOOST VAN DOORNIK - 24 APRIL 2010

Oorzaken


Decennia lang hebben partijen als de PvdA, het CDA maar ook de VVD niets gedaan aan de problemen omtrent integratie en immigratie. Sterker nog, ze zijn verantwoordelijk voor de huidige situatie.

Het is tijd voor verandering maar de kans dat de genoemde partijen ineens gaan doen wat ze in verkiezingstijd altijd riepen en inmiddels weer roepen is uiteraard niet heel groot. Het was het kabinet van Agt (CDA-VVD) dat de wet op de gezinshereniging er door drukte. De handtekening van de heer Wiegel staat er nota bene onder! Goed voor de economie en goed voor het gezin, was de gedachte. Dat hebben we geweten. De massa-immigratie kost ons thans miljarden per jaar en de terreur van allochtone jongeren groeit ons boven het hoofd.

De VVD in theorie is dan ook wat anders dan de VVD in de praktijk. De VVD zegt vóór hard optreden te staan en tuig te willen aanpakken. In steden waar de VVD het voor het zeggen heeft of had, hebben ze echter niets gedaan. Waar was de VVD immers voor een wijk als Kanaleneiland in Utrecht? Wat heeft de VVD gedaan in het college van Culemborg, in Rotterdam, Zaltbommel of destijds Amsterdam? Helemaal niets. En ook na deze verkiezingen kunnen we er rustig vanuit gaan dat er niets gaat gebeuren. Het zijn loze woorden van een traditionele bestuurderspartij.

Lees meer op:  http://dutch.faithfreedom.org/2010/04/24/de-vvd-en-immigratie/

Why I Am Enlarging My Carbon Footprint

April 22, 2010

By Robin of Berkeley


As a psychotherapist, I try my best to calm down my anxious clients. But in this case, I inadvertently triggered a panic attack.


My twenty-something client Emma, a survivor of the Berkeley public schools, had a coughing fit during our session. I helpfully got up to get her some water. When I handed her a cup, she looked at it, incredulous.


Her voice quivering, she asked, "Is this Styrofoam?"


I said yes. She stared at the cup, mesmerized by this forbidden fruit. When she finally found her words, she said, "I've never seen Styrofoam before. We learned in school that it kills baby birds."


Worried that Emma would bolt, I quickly defended the contraband, "Actually, I bought the cups years ago, and still have a few left."


When Emma returned the next week (thankfully), I asked about her reaction. She flooded me with stories about indoctrination by teachers. One of her earliest memories was singing songs on Earth Day, prayerfully, when she was five.


A sensitive soul, Emma became terrified that her beloved Earth would perish, and that she'd be culpable. Starting in third grade, she became an environmental fanatic. Emma went ballistic on her disabled grandmother when the old woman threw a bottle in the trash.


After school, she and her friends would sift through other people's garbage to root out recyclables. While Berkeley has plenty of homeless folks going through trash, Emma and her friends were out to save the world.


The poor thing would even sob in her car when she had to drive more than a few miles. She envisioned the pollution burning up the rain forests and asphyxiating polar bears.


A year into our therapy/cult deprogramming, I asked Emma about her fixation with all things ecological. She replied, "I'm over it."

American Thinker

Getuigen van vroegere klimaatschommelingen

18 Apr 2010 | Door E.J.Bron | Category: Uit het Duits

Het smelten van de Alpengletsjers wordt als dramatisch en bedreigend beschouwd. Stukken hout en turf bewijzen echter, dat de Alpen de afgelopen duizenden jaren meestal groener waren dan nu. Deze inzichten van een onderzoeker uit Bern relativeren de opwinding rondom de aardopwarming.
Hij zou gehuiverd hebben, toen hij de eerste keer zou hebben herkend wat zijn eigen onderzoek eigenlijk betekende, zegt de gletsjeronderzoeker Christian Schlüchter: ”Tot nu toe was men er van overtuigd, dat er grote ijsvelden met prachtige gletsjers bij de Alpen zouden horen. Nu ziet men, dat dit beeld fout is.” Concreet: de laatste 10.000 jaar waren de gletsjers van Zwitserland in minstens de helft van de tijd minder uitgestrekt dan in
2005.

Amsterdam Post