Posts tonen met het label Freedom. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Freedom. Alle posts tonen
vrijdag 16 maart 2018
woensdag 8 juni 2016
zondag 4 december 2011
vrijdag 26 augustus 2011
vrijdag 20 mei 2011
Het verstikkende effect van Mohammeds leven en leer op de islamitische samenleving
We hebben behoefte aan een constructief en op feiten gebaseerd debat over het leven van Mohammed en de betekenis daarvan voor de huidige maatschappij
4 april, 2011 - door Hege Storhaug
”U moet begrijpen dat islam een fundamenteel gewelddadige religie is, in tegenstelling tot het christendom.” Dit werd in 1994 in Islamabad tegen me gezegd door een afvallige professor wiens naam ik hier niet kan onthullen, omdat afvalligheid, in de traditionele islam, de dood betekent. Hij voegde eraan toe: “U kunt mijn bewering testen door de profeten Mohammed en Jezus te bestuderen.”
In die tijd was mijn kennis van de islam beperkt. Bovendien contrasteerden de woorden van de professor scherp met wat een andere Pakistaanse in Islamabad had verteld over de islam. Dit was een vriendin die me, zoals ik me later zou realiseren, een beeld van de islam had geschilderd dat gebaseerd was op wat Mohammed had gezegd en gedaan in de jaren onmiddellijk nadat hij had beweerd dat hem door de engel Gabriël onthullingen waren gedaan — dus een tijd waarin de stichter van de islam geen macht had en gematigd, genadig en nederig was. Mettertijd begreep ik dat mijn vriendin de lekkere hapjes uit de islamitische snoeppot had opgedist en de niet-zo-smakelijke hapjes had weggegooid. In de islam zijn het echter Mohammeds onverkwikkelijke latere verklaringen en handelingen (en geen enkele islamitische geleerde zal dit ontkennen) — dat wil zeggen de verklaringen en handelingen die aan Mohammed, de man met de grote wereldlijke macht worden toegeschreven — die het laatste woord hebben.
Meer dan tien jaar later kwam ik deze regels van de Deense filosoof Kai Sørlander tegen: “Kijk naar Boeddha. Jezus, Mohammed en Socrates. Van wie van hen, behalve Mohammed, kun je je voorstellen dat hij oproept om een vrouw te stenigen voor overspel?” Scherpe woorden, maar gebaseerd op de realiteit. Iedereen herinnert zich tenslotte wat Jezus zei toe hij geconfronteerd werd met de vrouw die was betrapt op overspel: “Laat hij die zonder zonde is de eerste steen werpen.” Minder bekend is het verhaal van de vrouw die ongehuwd zwanger werd en Mohammed om raad vroeg. Hij zei dat ze de baby moest krijgen en moest zogen, waarna de baby haar afgenomen zou worden en zij gestenigd zou worden.
In het kort: terwijl Jezus de barbaarse Mozaïsche wetten afschafte, versterkte Mohammed — die, volgens de moslims, de beste mens is die ooit heeft geleefd en hun belangrijkste voorbeeld is, — het barbarisme.
In Noorwegen is net een diepgaande biografie van Mohammed gepubliceerd. Geschreven door Halvor Tjønn, zowel historicus als journalist voor het dagblad Aftenposten, is het een hoognodig boek over één van de meest invloedrijke figuren in de wereldgeschiedenis. Die invloedrijke figuur is bovendien degene die nog steeds angst oproept — namelijk de angst voor gewelddadige represailles tegen iedereen die zijn of haar gezonde verstand waagt te gebruiken.
We zagen dit toen Noorse en Deense vlaggen en ambassades in 2006 in brand werden gestoken. Bijna automatisch ging de Noorse regering voor Mohammed door de knieën en gooide de vrije meningsuiting het raam uit. Dezelfde vrees lijkt zich onder de politiek correcten in Noorwegen te manifesteren. Twee weken voor de publicatie van Tjønn’s boek werd het door Aage Borchgrevink, in Tjønn’s eigen krant, genadeloos neergesabeld (Aftenposten, 9 maart). Het idee dat Mohammed als voorbeeld dient voor de hedendaagse moslims, hield Borchgrevink vol —, is verouderd — dat wil zeggen dat er uiteindelijk toch geen bom in Mohammeds tulband zit. Men kon zich niet onttrekken aan het gevoel dat de opdracht voor deze vernietigende aanval van de leidinggevenden van de krant was uitgegaan.
Deze maand gaf mijn reis naar Pakistan me een andere blik op de realiteit dan die Borchgrevink in Aftenposten opdiende. ”Pakistan is niet het Pakistan dat je in 2004 voor het laatst hebt bezocht,” waarschuwden vrienden van me voor mijn bezoek. Bij aankomst in Islamabad, dat tot een paar jaar geleden beschouwd werd als een “vrije Westerse enclave,” gaven mijn vrienden me de raad: “Zeg in het openbaar geen woord over Mohammed of de islam.” De angst voor terrorisme lag als een dik tapijt over de hoofdstad. De aanblik van de Noorse ambassade, een gebouw waar ik ooit vrij in en uit was gegaan, was een echte schok. We moesten door twee wegversperringen heen, compleet met gewapende bewakers, identiteitscontrole en controle op bommen, voor onze auto een hoek om kon slaan en door kon rijden naar een onherkenbaar gebouw: de ambassade, volledig bekleed — ingepakt als in een dikke winterjas.
Wat ik zag waren de voetsporen van Mohammed in het kielzog van de crisis van 2006.
Dezelfde voetsporen zijn te zien op belangrijke internationale websites waarop Schriftgeleerden huwelijken goedkeuren met meisjes die de puberteit nog niet hebben bereikt — gebaseerd op het feit dat Mohammed zelf trouwde met het negenjarige meisje Aisha. Dezelfde websites schrijven aan de koran ontleende scheidingsregels voor voor kinderen die nog niet menstrueren. De straf die aan de onruststoker Theo van Gogh werd uitgedeeld — zijn keel werd doorgesneden door de Nederlandse Marokkaan Mohammed B — was dezelfde straf die werd opgelegd aan dichters in de tijd van Mohammed, die het waagden hem in hun verzen te bekritiseren. Tijdens zijn rechtszaak zei Mohammed B. dat hij had gehandeld in navolging van de stichter van zijn religie.
Mohammeds invloed, overgebracht door zijn woorden en daden, is een tragedie voor de mensheid. Dat zien we tegenwoordig in het brandende Midden-Oosten, waar misschien het enige noemenswaardige dat er te zeggen valt over het waarschijnlijke resultaat van de huidige politieke chaos is, dat de islamisten — de slaafse aanhangers van die genadeloze code die bekend staat onder de naam sharia — het beste georganiseerd zijn. In een land als Egypte is er brede steun voor de introductie van sharia op alle niveaus. Een onderzoek van het Pew Research Center toont aan dat 82 procent van de Egyptenaren stenigen als straf voor overspel steunt en dat 85 procent de doodstraf voor afvalligheid wil. Dat is volkomen in overeenstemming met de opvattingen van Mohammed, de jurist en politicus.
Het gebrek aan sociale en economische ontwikkeling in de Arabische wereld is zo alarmerend dat de VN tot nu toe in deze eeuw vijf rapporten heeft uitgebracht (de Arab Human Development Reports), geschreven door Arabieren in de hoop de Arabische harten en geesten te bereiken. Een van de punten die in de verslagen worden gemaakt is dat moderniteit niet wordt bereikt door politiek en wetgeving te vermengen met religie, zoals Mohammed dat deed. Maar het is juist die mengeling die karakteristiek is voor de Arabische en de moslimwereld. Dat werd in 1990 krachtig onderstreept door de overkoepelende organisatie Organization of the Islamic Conference (OIC), die, in een verklaring die in Caïro werd uitgegeven en die tot op de dag van vandaag van kracht is, aankondigde dat de sharia boven de Verklaring van de Universele Rechten van de Mens gaat. Vergeet niet dat de sharia (zoals ik in detail weergeef in mijn nieuwe boek But the Greatest of These is Freedom: The Consequences of Immigration in Europe) moord legaliseert, amputaties als straf voorschrijft, huwelijken tussen moslims en ongelovigen verbiedt en vrouwen ondergeschikt maakt aan mannen.
De erbarmelijke condities waaronder vrouwen in de islamitische wereld leven moeten ook worden gezien in het licht van het leven van Mohammed. Het leven van zijn eerste vrouw, Khadija, met wie hij trouwde voor zijn eerste ontmoeting met de engel Gabriel, illustreert duidelijk een feit dat ook in het VN rapport wordt weergegeven — namelijk, dat met de introductie van de islam vrouwen in de maatschappij buitenspel werden gezet. Want wie was Khadija toen ze Mohammed ontmoette? Ze woonde zelfstandig en was een van de rijkste zakenvrouwen in Mekka. Het was nota bene Khadija die Mohammed een aanzoek deed. Kan iemand zich heden ten dage een dergelijke vrouw in Mekka voorstellen?
Het was Mohammed die de vrouwen dwong mannen te gehoorzamen, die polygamie legaliseerde, en die voorschreef dat de getuigenis van een vrouw slecht de helft waard was van die van een man en dat de vrouw slechts half zo veel zou erven als een man. Deze eeuwige goddelijke gerechtigheid heeft in het huidige Westen wettelijke en sociale consequenties voor moslims.
De zogenaamde hadith (de woorden en daden van Mohammed) vestigden de ondergeschikte status van de vrouw verder. Enkele pareltjes:
Hege Storhaug is de auteur van de Noorse bestseller But the Greatest of These is Freedom: The Consequences of Immigration in Europe (2006). Het boek is net uitgekomen in het Engels.
Bron: Pajamasmedia.com
4 april, 2011 - door Hege Storhaug
”U moet begrijpen dat islam een fundamenteel gewelddadige religie is, in tegenstelling tot het christendom.” Dit werd in 1994 in Islamabad tegen me gezegd door een afvallige professor wiens naam ik hier niet kan onthullen, omdat afvalligheid, in de traditionele islam, de dood betekent. Hij voegde eraan toe: “U kunt mijn bewering testen door de profeten Mohammed en Jezus te bestuderen.”
In die tijd was mijn kennis van de islam beperkt. Bovendien contrasteerden de woorden van de professor scherp met wat een andere Pakistaanse in Islamabad had verteld over de islam. Dit was een vriendin die me, zoals ik me later zou realiseren, een beeld van de islam had geschilderd dat gebaseerd was op wat Mohammed had gezegd en gedaan in de jaren onmiddellijk nadat hij had beweerd dat hem door de engel Gabriël onthullingen waren gedaan — dus een tijd waarin de stichter van de islam geen macht had en gematigd, genadig en nederig was. Mettertijd begreep ik dat mijn vriendin de lekkere hapjes uit de islamitische snoeppot had opgedist en de niet-zo-smakelijke hapjes had weggegooid. In de islam zijn het echter Mohammeds onverkwikkelijke latere verklaringen en handelingen (en geen enkele islamitische geleerde zal dit ontkennen) — dat wil zeggen de verklaringen en handelingen die aan Mohammed, de man met de grote wereldlijke macht worden toegeschreven — die het laatste woord hebben.
Meer dan tien jaar later kwam ik deze regels van de Deense filosoof Kai Sørlander tegen: “Kijk naar Boeddha. Jezus, Mohammed en Socrates. Van wie van hen, behalve Mohammed, kun je je voorstellen dat hij oproept om een vrouw te stenigen voor overspel?” Scherpe woorden, maar gebaseerd op de realiteit. Iedereen herinnert zich tenslotte wat Jezus zei toe hij geconfronteerd werd met de vrouw die was betrapt op overspel: “Laat hij die zonder zonde is de eerste steen werpen.” Minder bekend is het verhaal van de vrouw die ongehuwd zwanger werd en Mohammed om raad vroeg. Hij zei dat ze de baby moest krijgen en moest zogen, waarna de baby haar afgenomen zou worden en zij gestenigd zou worden.
In het kort: terwijl Jezus de barbaarse Mozaïsche wetten afschafte, versterkte Mohammed — die, volgens de moslims, de beste mens is die ooit heeft geleefd en hun belangrijkste voorbeeld is, — het barbarisme.
In Noorwegen is net een diepgaande biografie van Mohammed gepubliceerd. Geschreven door Halvor Tjønn, zowel historicus als journalist voor het dagblad Aftenposten, is het een hoognodig boek over één van de meest invloedrijke figuren in de wereldgeschiedenis. Die invloedrijke figuur is bovendien degene die nog steeds angst oproept — namelijk de angst voor gewelddadige represailles tegen iedereen die zijn of haar gezonde verstand waagt te gebruiken.
We zagen dit toen Noorse en Deense vlaggen en ambassades in 2006 in brand werden gestoken. Bijna automatisch ging de Noorse regering voor Mohammed door de knieën en gooide de vrije meningsuiting het raam uit. Dezelfde vrees lijkt zich onder de politiek correcten in Noorwegen te manifesteren. Twee weken voor de publicatie van Tjønn’s boek werd het door Aage Borchgrevink, in Tjønn’s eigen krant, genadeloos neergesabeld (Aftenposten, 9 maart). Het idee dat Mohammed als voorbeeld dient voor de hedendaagse moslims, hield Borchgrevink vol —, is verouderd — dat wil zeggen dat er uiteindelijk toch geen bom in Mohammeds tulband zit. Men kon zich niet onttrekken aan het gevoel dat de opdracht voor deze vernietigende aanval van de leidinggevenden van de krant was uitgegaan.
Deze maand gaf mijn reis naar Pakistan me een andere blik op de realiteit dan die Borchgrevink in Aftenposten opdiende. ”Pakistan is niet het Pakistan dat je in 2004 voor het laatst hebt bezocht,” waarschuwden vrienden van me voor mijn bezoek. Bij aankomst in Islamabad, dat tot een paar jaar geleden beschouwd werd als een “vrije Westerse enclave,” gaven mijn vrienden me de raad: “Zeg in het openbaar geen woord over Mohammed of de islam.” De angst voor terrorisme lag als een dik tapijt over de hoofdstad. De aanblik van de Noorse ambassade, een gebouw waar ik ooit vrij in en uit was gegaan, was een echte schok. We moesten door twee wegversperringen heen, compleet met gewapende bewakers, identiteitscontrole en controle op bommen, voor onze auto een hoek om kon slaan en door kon rijden naar een onherkenbaar gebouw: de ambassade, volledig bekleed — ingepakt als in een dikke winterjas.
Wat ik zag waren de voetsporen van Mohammed in het kielzog van de crisis van 2006.
Dezelfde voetsporen zijn te zien op belangrijke internationale websites waarop Schriftgeleerden huwelijken goedkeuren met meisjes die de puberteit nog niet hebben bereikt — gebaseerd op het feit dat Mohammed zelf trouwde met het negenjarige meisje Aisha. Dezelfde websites schrijven aan de koran ontleende scheidingsregels voor voor kinderen die nog niet menstrueren. De straf die aan de onruststoker Theo van Gogh werd uitgedeeld — zijn keel werd doorgesneden door de Nederlandse Marokkaan Mohammed B — was dezelfde straf die werd opgelegd aan dichters in de tijd van Mohammed, die het waagden hem in hun verzen te bekritiseren. Tijdens zijn rechtszaak zei Mohammed B. dat hij had gehandeld in navolging van de stichter van zijn religie.
Mohammeds invloed, overgebracht door zijn woorden en daden, is een tragedie voor de mensheid. Dat zien we tegenwoordig in het brandende Midden-Oosten, waar misschien het enige noemenswaardige dat er te zeggen valt over het waarschijnlijke resultaat van de huidige politieke chaos is, dat de islamisten — de slaafse aanhangers van die genadeloze code die bekend staat onder de naam sharia — het beste georganiseerd zijn. In een land als Egypte is er brede steun voor de introductie van sharia op alle niveaus. Een onderzoek van het Pew Research Center toont aan dat 82 procent van de Egyptenaren stenigen als straf voor overspel steunt en dat 85 procent de doodstraf voor afvalligheid wil. Dat is volkomen in overeenstemming met de opvattingen van Mohammed, de jurist en politicus.
Het gebrek aan sociale en economische ontwikkeling in de Arabische wereld is zo alarmerend dat de VN tot nu toe in deze eeuw vijf rapporten heeft uitgebracht (de Arab Human Development Reports), geschreven door Arabieren in de hoop de Arabische harten en geesten te bereiken. Een van de punten die in de verslagen worden gemaakt is dat moderniteit niet wordt bereikt door politiek en wetgeving te vermengen met religie, zoals Mohammed dat deed. Maar het is juist die mengeling die karakteristiek is voor de Arabische en de moslimwereld. Dat werd in 1990 krachtig onderstreept door de overkoepelende organisatie Organization of the Islamic Conference (OIC), die, in een verklaring die in Caïro werd uitgegeven en die tot op de dag van vandaag van kracht is, aankondigde dat de sharia boven de Verklaring van de Universele Rechten van de Mens gaat. Vergeet niet dat de sharia (zoals ik in detail weergeef in mijn nieuwe boek But the Greatest of These is Freedom: The Consequences of Immigration in Europe) moord legaliseert, amputaties als straf voorschrijft, huwelijken tussen moslims en ongelovigen verbiedt en vrouwen ondergeschikt maakt aan mannen.
De erbarmelijke condities waaronder vrouwen in de islamitische wereld leven moeten ook worden gezien in het licht van het leven van Mohammed. Het leven van zijn eerste vrouw, Khadija, met wie hij trouwde voor zijn eerste ontmoeting met de engel Gabriel, illustreert duidelijk een feit dat ook in het VN rapport wordt weergegeven — namelijk, dat met de introductie van de islam vrouwen in de maatschappij buitenspel werden gezet. Want wie was Khadija toen ze Mohammed ontmoette? Ze woonde zelfstandig en was een van de rijkste zakenvrouwen in Mekka. Het was nota bene Khadija die Mohammed een aanzoek deed. Kan iemand zich heden ten dage een dergelijke vrouw in Mekka voorstellen?
Het was Mohammed die de vrouwen dwong mannen te gehoorzamen, die polygamie legaliseerde, en die voorschreef dat de getuigenis van een vrouw slecht de helft waard was van die van een man en dat de vrouw slechts half zo veel zou erven als een man. Deze eeuwige goddelijke gerechtigheid heeft in het huidige Westen wettelijke en sociale consequenties voor moslims.
De zogenaamde hadith (de woorden en daden van Mohammed) vestigden de ondergeschikte status van de vrouw verder. Enkele pareltjes:
• Twee gebeden die de hemel nooit bereiken zijn die van een weggelopen slaaf en die van een onwillige vrouw die haar man 's nachts teleurstelt.We hebben behoefte aan een constructief en op feiten gebaseerd debat over het leven van Mohammed en de betekenis daarvan voor de huidige maatschappij — een debat, gevoerd in de geest van het humanisme. Dit is vooral belangrijk in een tijd waarin, in Oslo en andere Europese steden de populairste naam voor pasgeboren jongens Mohammed is.
• Het hellevuur verscheen me in een droom en het viel me op dat het vooral bevolkt werd door vrouwen die... hun echtgenoten geen dankbaarheid hadden betoond voor alles wat ze van hen hadden gekregen. Zelfs wanneer je een vrouw je hele leven hebt overstelpt met rijke geschenken dan zal ze op een dag toch nog iets triviaals vinden om je te verwijten, en zeggen: “Je hebt nooit iets voor me gedaan.”
• Als er iets een slecht voorteken is, dan is het: een huis, een vrouw, een paard.
• Mensen zullen nooit succes hebben als ze hun zaken aan een vrouw mededelen.
• Het is beter voor een man dat hij door een varken bespat wordt dan dat hij vluchtig de elleboog van een vrouw aanraakt die hem niet is toegestaan.
• De man die de hand van een vrouw aanraakt die niet van hem is zal op de dag des oordeels een stuk gloeiende kool in zijn palm gedrukt krijgen.
• Drie zaken onderbreken het gebed van een man [door voor hem langs te lopen] ...: een vrouw, een ezel en een zwarte hond.
Hege Storhaug is de auteur van de Noorse bestseller But the Greatest of These is Freedom: The Consequences of Immigration in Europe (2006). Het boek is net uitgekomen in het Engels.
Bron: Pajamasmedia.com
dinsdag 27 juli 2010
Thanks for the memories, Barack: Or, how to bankrupt a country in three easy steps
July 26, 2010 - by Roger Kimball
Thanks a lot, Mr. President. And thanks to you, too, Secretary Geithner. You inherited the richest, most productive country in history. And you have set it firmly on course for economic stagnation.
It’s all part of your effort to “fundamentally transform the Untied States of America,” isn’t it, Mr. President? That’s what you promised in October 2008: to change America fundamentally. Who would have predicted you were really serious? (Well, some of us did, but you know what I mean.)
You’ve made it clear that, deep down, you really don’t like the United States. In that, you are like many of your Ivy confrères, all those Harvard-Yale-Princeton types who find the spectacle of individual freedom playing itself out irredeemably vulgar. You all are beyond allegiance to anything so parochial as an individual nation. And when it comes to what (even now) is the world’s nation of nations, the United States, you are more than embarrassed: you are downright impatient.
Samuel Huntington was right to call you “deconstructionists.” He wasn’t talking about the reader-proof theories of Jacques Derrida but something much more practical. The sort of deconstructionists he had in mind were politicians and academics and policy makers who
Taken together, Huntington concluded, “these efforts by a nation’s leaders to deconstruct the nation they governed were, quite possibly, without precedent in human history.”
Read the rest at: Roger's Rules
“Europe’s prospects brighten as U.S. fades.” Thus a headline in Reuters this morning.
German business confidence is soaring while U.S. consumer sentiment sinks.
Britain’s second-quarter economic growth was almost twice as fast as expected, the strongest in four years.
Meanwhile, economists have steadily marked down forecasts for Friday’s U.S. gross domestic product report.
Thanks a lot, Mr. President. And thanks to you, too, Secretary Geithner. You inherited the richest, most productive country in history. And you have set it firmly on course for economic stagnation.
It’s all part of your effort to “fundamentally transform the Untied States of America,” isn’t it, Mr. President? That’s what you promised in October 2008: to change America fundamentally. Who would have predicted you were really serious? (Well, some of us did, but you know what I mean.)
You’ve made it clear that, deep down, you really don’t like the United States. In that, you are like many of your Ivy confrères, all those Harvard-Yale-Princeton types who find the spectacle of individual freedom playing itself out irredeemably vulgar. You all are beyond allegiance to anything so parochial as an individual nation. And when it comes to what (even now) is the world’s nation of nations, the United States, you are more than embarrassed: you are downright impatient.
Samuel Huntington was right to call you “deconstructionists.” He wasn’t talking about the reader-proof theories of Jacques Derrida but something much more practical. The sort of deconstructionists he had in mind were politicians and academics and policy makers who
promoted programs to enhance that status and influence of subnational racial, ethnic, and cultural groups. They encouraged immigrants to maintain their birth-country cultures, granted them legal privileges denied to native-born Americans, and denounced the idea of Americanization as un-American. They pushed the rewriting of history syllabi and textbooks so as to refer to the “peoples” of the United States in place of the single people of the Constitution. They urged supplementing or substituting for national history the history of subnational groups. They downgraded the centrality of English in American life and pushed bilingual education and linguistic diversity. They advocated legal recognition of group rights and racial preferences over the individual rights central to the American Creed. They justified their actions by theories of multiculturalism and the idea that diversity rather than unity or community should be America’s overriding value. The combined effect of these efforts was to promote the deconstruction of the American identity that had been gradually created over three centuries.
Taken together, Huntington concluded, “these efforts by a nation’s leaders to deconstruct the nation they governed were, quite possibly, without precedent in human history.”
Read the rest at: Roger's Rules
maandag 28 september 2009
The Past Is Not Quite Past
by Victor Davis Hanson
War II Thoughts
We can learn a lot about our present dilemmas through looking at the past. This month I’m teaching an intensive class on World War II, and again reminded how history is never really history. One lesson: do not judge past decisions by present considerations or post facto wisdom from a Western point of view, but understand them given the knowledge and thinking of the times from an enemy perspective.
We ridicule the disastrous Japanese decision to go to war against the American colossus on December 7, 1941. But that correct analysis enjoys the benefit of hindsight, and does not explain why rather intelligent militarists for some reason believed that they could win, or at least within six months of aggrandizement obtain a truce. That they could not, and destroyed their country in the bargain, is not the point. Nor is “fanaticism” a completely adequate exegesis for Pearl Harbor; logic of a sort is.
Pajamas Media
War II Thoughts
We can learn a lot about our present dilemmas through looking at the past. This month I’m teaching an intensive class on World War II, and again reminded how history is never really history. One lesson: do not judge past decisions by present considerations or post facto wisdom from a Western point of view, but understand them given the knowledge and thinking of the times from an enemy perspective.
We ridicule the disastrous Japanese decision to go to war against the American colossus on December 7, 1941. But that correct analysis enjoys the benefit of hindsight, and does not explain why rather intelligent militarists for some reason believed that they could win, or at least within six months of aggrandizement obtain a truce. That they could not, and destroyed their country in the bargain, is not the point. Nor is “fanaticism” a completely adequate exegesis for Pearl Harbor; logic of a sort is.
Pajamas Media
dinsdag 23 juni 2009
Sigmund, Carl and Alfred: Iran
A picture is worth a thousand words...
Congratulations, Iran
Holocaust, Elections...
Wakey, Wakey...
The Investigators
And The Winner Is...
Ahem...
Twittering Iran
"Let's Talk, President Obama"
Never Enough Fingers
Lady Liberty, Updated
Larry King
Imam Sam I Am
Mightier Than The Sword
Obama Hides
Nothing To See?
Silent Majority
'Mullahs, We Have A Problem'
Congratulations, Iran
Holocaust, Elections...
Wakey, Wakey...
The Investigators
And The Winner Is...
Ahem...
Twittering Iran
"Let's Talk, President Obama"
Never Enough Fingers
Lady Liberty, Updated
Larry King
Imam Sam I Am
Mightier Than The Sword
Obama Hides
Nothing To See?
Silent Majority
'Mullahs, We Have A Problem'
vrijdag 15 mei 2009
Live Free or Die
MARK STEYN'S column appears in several newspapers, including the Washington Times, Philadelphia's Evening Bulletin, and the Orange County Register. In addition, he writes for The New Criterion, Maclean's in Canada, the Jerusalem Post, The Australian, and Hawke's Bay Today in New Zealand. The author of National Review's Happy Warrior column, he also blogs on National Review Online. He is the author of several books, including the best-selling America Alone: The End of The World as We Know It. Mr. Steyn teaches a two-week course in journalism at Hillsdale College during each spring semester.
The following is adapted from a lecture delivered at Hillsdale College on March 9, 2009.
MY REMARKS are titled tonight after the words of General Stark, New Hampshire's great hero of the Revolutionary War: "Live free or die!" When I first moved to New Hampshire, where this appears on our license plates, I assumed General Stark had said it before some battle or other—a bit of red meat to rally the boys for the charge; a touch of the old Henry V-at-Agincourt routine. But I soon discovered that the general had made his famous statement decades after the war, in a letter regretting that he would be unable to attend a dinner. And in a curious way I found that even more impressive. In extreme circumstances, many people can rouse themselves to rediscover the primal impulses: The brave men on Flight 93 did. They took off on what they thought was a routine business trip, and, when they realized it wasn't, they went into General Stark mode and cried "Let's roll!" But it's harder to maintain the "Live free or die!" spirit when you're facing not an immediate crisis but just a slow, remorseless, incremental, unceasing ratchet effect. "Live free or die!" sounds like a battle cry: We'll win this thing or die trying, die an honorable death. But in fact it's something far less dramatic: It's a bald statement of the reality of our lives in the prosperous West. You can live as free men, but, if you choose not to, your society will die.Read more here.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
