De uitkerings-jihad in Europa

door Soeren Kern

Uitkeringsfraude van het soort dat gepleegd wordt in Denemarken, komt voor in heel Europa.

Omdat Anjem Choudary's uitkeringen niet belast worden, is zijn netto inkomen gelijk aan zo'n €45,573 per jaar. Ter vergelijking, het gemiddelde jaarsalaris van fulltime werkende Britten was in 2014 €37,449

Een Zweedse soldaat die uitgezonden was naar Afghanistan zegt dat het minder waarschijnlijk was dat hij bij thuiskomst hulp kreeg, dan een terugkerende jihadist.

Mona Sahlin, Sweden's "national coordinator of the struggle against violent extremists," poses with Swedish soldiers in Afghanistan in July 2010. Sweden's government wants to impose a special tax to finance a jobs program for returning jihadists. Meanwhile, Sweden's armed forces said that what happens to soldiers upon their return from war was not an issue that fell under its mandate. (Image source: Social Democratic Party)

In Denemarken hebben meer dan 30 jihadisten werkloosheidsuitkeringen ter waarde van €51,000 terwijl zij in Syrië vechten voor IS, zo blijkt uit inlichtingendocumenten.

Deze fraude, op 18 mei gerapporteerd door Television 2 Danmark, kwam slecht zes maanden aan het licht nadat de krant BT onthulde dat Denemarken werkloosheidsuitkeringen betaalde aan 28 jihadisten die in Syrië streden.
De onthullingen tonen aan dat islamisten hun uitbuiting van het Europese sociale zekerheidssysteem om hun eigen activiteiten te financieren, voortzetten. Dit alles kost de Europese belastingbetaler mogelijk miljoenen euro's per jaar.

Volgens Television 2 Danmark werd de fraude ontdekt nadat de Deense inlichtingendienst PET informatie over onbekenden Deense jihadisten begon te delen met het ministerie van Werkgelegenheid, om te bepalen of deze individuen inderdaad ww-uitkeringen ontvingen.

Lees verder op: Gatestone Institute

Bron: Welfare Jihad in Europe

Pesten en treiteren voor Allah

Bij het lezen van The Legacy of Jihad, Islamic Holy War and the Fate of Non-Muslims van Andrew G. Bostom werd ik getroffen door een citaat van Mary Boyce die een beschrijving geeft van het systematisch wegpesten van een religieuze minderheid door moslims in Iran, het vroegere Perzië. De overeenkomst tussen het lot van de Zoroasters destijds en dat van de autochtone bewoners van veel grote steden in Europa nu is bijzonder treffend. Vooral het vetgedrukte gedeelte deed mij meteen denken aan de activiteiten van onze 'lichtgetinte medelanders'.

"Halverwege de negentiende eeuw werd Turkabad getroffen door een ramp, in de vorm van wat misschien de laatste massale gedwongen bekering in Iran was. Het lijkt niet langer mogelijk te zijn nog iets over de achtergrond van deze gebeurtenis te achterhalen; maar naar verluidt vond ze plaats op een herfstdag tijdens het oogsten van meekrap, een plant waaruit een verfstof werd bereid, – destijds een van de belangrijkste plaatselijke gewassen. Alle gezonde mannen waren in groepjes op het land aan het werk toen een troep moslims het dorp overviel en hen overmeesterde. Ze dreigden niet alleen de mannen zelf te doden maar ook hun vrouwen en kinderen, die op hetzelfde moment in hun huizen werden geterroriseerd, gruwelijke dingen aan te doen; en tegen het einde van die dag vol geweld had het grootste deel van het dorp de islam aangenomen. Je geloof verzaken na de erkenning van Allah en zijn profeet te hebben uitgesproken betekende in die tijd de dood, dus was Turkabad voor de oude religie verloren gegaan. De vuurtempel werd met de grond gelijkgemaakt, en waar hij eens had gestaan bleef slechts een hobbelig en kaal omheind stuk land over.

Eenzelfde lot moest in het verleden veel Iraanse dorpen hebben getroffen die niet goedschiks de islam omarmden; en het is niet zozeer de vraag waarom het Turkabad overkwam, als waarom niet alle Zoroastrische nederzettingen overweldigd werden. Uit de aanwijzingen, al zijn die nog zo schaars, blijkt echter dat de Zoroasters in Yazd op onregelmatige en onvoorspelbare wijze werden bestookt, soms waren de aanvallen minder wreed, soms werden ze beteugeld door krachtige bestuurders; en over het algemeen lijkt de opmars van de islam over de vlakte, hoewel gestaag, meer door langzame erosie dan door woest geweld te zijn veroorzaakt. Het proces was nog steeds gaande in de jaren zestig van de 19e eeuw, en daardoor was te zien hoe het zich voltrok. De ene keer vestigden zich enkele moslims aan de rand van een Zoroastrisch dorpje, de andere keer bekeerden een of twee Zoroastrische families zich tot de islam. Wanneer de dominante religie eenmaal een bres had geslagen, drukte ze meedogenloos door, als een opkomend tij. Er kwamen meer moslims, en al spoedig werd er een kleine moskee gebouwd, die weer anderen aantrok. Zolang de Zoroasters in de meerderheid bleven was hun leven draaglijk, maar wanneer de moslims eenmaal talrijker waren ontstonden al gauw kleine maar alomtegenwoordige pesterijen. Die waren deels verbaal, met schimpscheuten over het aanbidden van vuur, en opmerkingen over hoe weinig Zoroasters er in de wereld waren, en hoe veel moslims, die daarom wel over de waarheid moesten beschikken; en ook over hoeveel materiële voordelen de islam wel niet bracht. Vaak ging het ook om fysiek geweld; jongens maakten ruzie, en groepen jongeren belaagden en bedreigden individuele Zoroasters. Ze amuseerden zich ook door in de plaatselijke stiltetoren te klimmen en deze te ontwijden, en misschien zelfs in de vuurtempel in te breken om de heilige vlam te vervuilen of te doven. Degenen met criminele neigingen vonden ook dat een religieuze minderheid aanlokkelijke kansen bood voor diefstal, om iets van het land mee te pikken, en soms voor verkrachting en brandstichting. De Zoroasters die deze druk weerstonden, gaven er uiteindelijk vaak de voorkeur aan om hun bezittingen te verkopen en weg te trekken naar een plek waar hun geloofsgenoten nog relatief talrijk waren, en waar ze in vrede konden leven, en op die manier was weer een dorp voor het oude geloof verloren gegaan.(nadruk Antivenin) Verscheidene van de vooraanstaande families in Sharifabad hadden voorouders die door intense druk van de moslims waren verdreven uit Abshahi, eens een zeer vroom en orthodox dorp aan de zuidelijke rand van Yazd; en een kortere migratie was gemaakt door de familie van de honderdjarige ‘Hajji’ Khodabakhsh, die zelf rond 1850 was geboren en in 1964 nog kwiek en robuust was. Zijn familie, die heel godvruchtig was, had haar thuis in Ahmedabad (iets ten noorden van Turkabad) verlaten toen hij een kleine jongen was, en had zich in Sharifabad gevestigd om te ontsnappen aan de vervolging en de bedreiging van hun orthodoxe manier van leven. Andere Zoroasters hielden nog een paar decennia langer stand, maar tegen het einde van de eeuw was Ahmedabad volledig moslim, net zoals Abshahi dat werd in 1961. [Boyce’s voetnoot: De laatste Zoroasterse familie verliet Abshahi in 1961, na de verkrachting en daaropvolgende zelfmoord van een van hun dochters.] Het was opmerkenswaardig dat de dorpen die aan de Zoroasters werden overgelaten overwegend zulke waren die over weinig water beschikten en waar de omstandigheden voor de boeren zwaar waren."

Boyce, Persian Stronghold of Zoroastrianism, pag. 7-8

Zowat elke dag verschijnen er in de media berichten over soortgelijke "incidenten" in de steden in ons eigen land.

• Geen schimpscheuten over het aanbidden van vuur, maar gesis van 'hoer'.
  
• Groepen jongeren die hulpverleners belagen en bedreigen
  
• Autochtonen die op alle mogelijke manieren het leven zuur wordt gemaakt.
  
• Criminele neigingen die op autochtonen worden botgevierd door tasjesdieven en straatrovers.
  
• En natuurlijk de epidemie aan verkrachtingen.

Ook de autochtonen geven er uiteindelijk vaak de voorkeur aan om hun huis te verkopen en weg te trekken naar een plek waar ze in vrede kunnen leven, en op die manier gaan onze steden huis voor huis, straat voor straat, wijk voor wijk verloren voor de autochtone bewoners en hun cultuur. Tot weer een stukje van de wereld is veroverd voor Allah.

The Legacy of Jihad, Islamic Holy War and the Fate of Non-Muslims
Andrew G. Bostom, MD
ISBN 978-1-59102-602-0

Zoroastrians: Their Religious Beliefs and Practices
Mary Boyce
ISBN-13: 978-0-41523-903-5