by John O'Sullivan on February 25, 2010
In this article I will outline the fundamentals of the civil and criminal cases against such climate fraudsters including key crooks Professor Phil Jones, chief climatologists at the UK’s Climatic Research Unit (CRU), University of East Anglia, Professor Michael E. Mann of Penn. State University and that old eco-warrior, former U.S. vice president, Al Gore.
As correctly reported yesterday in American Thinker the civil litigation net will soon be cast far and wide in the U.S. skilfully applying the Racketeer Influenced and Corrupt Organizations Act (RICO).
Although RICO laws were intended to bust Mafia crimes they have successfully been employed in civil lawsuits, too. RICO-based claims will certainly be wending their way to brokers who did not perform the SEC’s necessary “due diligence” research before peddling those dodgy carbon shares.
CLIMATEGATE Anthropogenic Global Warming, history's biggest scam
Posts tonen met het label Al Gore. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Al Gore. Alle posts tonen
dinsdag 9 maart 2010
woensdag 24 februari 2010
Al Gore Is Lying Low -- for Good Reason
February 24, 2010
By Rex McBride
Maybe Al Gore's been advised by legal counsel to lie low. He may be the leader of the anthropogenic global warming (AGW) movement, but he's not defending it in public, not even when it's falling apart and his new fortune is based upon it.
Mr. Gore and his financial backers earned millions of dollars in start-up "green" companies and carbon trading schemes. If the scam worked, he could've become the first "carbon billionaire."
"What goes up can fall down" applies to ill-gotten gains in the stock market or "carbon trading" schemes. In such schemes, it's foreseeable that trusting investors will (a) not only get hurt when the scam collapses, but they'll also (b) pursue legal remedies and sue him for fraud.
American Thinker
By Rex McBride
Maybe Al Gore's been advised by legal counsel to lie low. He may be the leader of the anthropogenic global warming (AGW) movement, but he's not defending it in public, not even when it's falling apart and his new fortune is based upon it.
Mr. Gore and his financial backers earned millions of dollars in start-up "green" companies and carbon trading schemes. If the scam worked, he could've become the first "carbon billionaire."
"What goes up can fall down" applies to ill-gotten gains in the stock market or "carbon trading" schemes. In such schemes, it's foreseeable that trusting investors will (a) not only get hurt when the scam collapses, but they'll also (b) pursue legal remedies and sue him for fraud.
American Thinker
donderdag 24 december 2009
Climategate: How To Follow the Money
It appears that most of the Copenhagen participants saw the money they spent as an investment. Here's how they get paid.
December 23, 2009 - by Charlie Martin
There’s big money in climate.
That became strikingly obvious in Copenhagen. The conference itself cost in the neighborhood of $30 million, but that was only the visible tip of the melting iceberg. Add to that the celebrities, the demonstrators, the congressional delegations, and the corporate displays, and you can bet something closer to $60 million was really spent on the conference — along with, of course, a carbon footprint the size of Morocco’s. The one significant outcome of the Copenhagen conference was an agreement to continue the international market in carbon offset trading that would otherwise have expired in 2012 and to prevent a crash in the carbon credits market.
It appears that most of the participants saw the money spent as an investment.
To see why, we need to look at the way Kyoto has turned into cash for many of the biggest names in the climate change world, and to do that we need to understand how the whole carbon trading scheme works.
Read: Pajamas Media
Cash for carbon: the new Oil for Food...
December 23, 2009 - by Charlie Martin
There’s big money in climate.
That became strikingly obvious in Copenhagen. The conference itself cost in the neighborhood of $30 million, but that was only the visible tip of the melting iceberg. Add to that the celebrities, the demonstrators, the congressional delegations, and the corporate displays, and you can bet something closer to $60 million was really spent on the conference — along with, of course, a carbon footprint the size of Morocco’s. The one significant outcome of the Copenhagen conference was an agreement to continue the international market in carbon offset trading that would otherwise have expired in 2012 and to prevent a crash in the carbon credits market.
It appears that most of the participants saw the money spent as an investment.
To see why, we need to look at the way Kyoto has turned into cash for many of the biggest names in the climate change world, and to do that we need to understand how the whole carbon trading scheme works.
Read: Pajamas Media
Cash for carbon: the new Oil for Food...
donderdag 10 december 2009
Sarah Palin < > Al Gore: 1 - 0
The Washington Post Op-ed and Response to Climate Change and Gravity
Gisteren om 14:34
Copenhagen’s political science
The Washington Post
By Sarah Palin
Wednesday, December 9, 2009
With the publication of damaging e-mails from a climate research center in Britain, the radical environmental movement appears to face a tipping point. The revelation of appalling actions by so-called climate change experts allows the American public to finally understand the concerns so many of us have articulated on this issue.
“Climate-gate,” as the e-mails and other documents from the Climate Research Unit at the University of East Anglia have become known, exposes a highly politicized scientific circle -- the same circle whose work underlies efforts at the Copenhagen climate change conference. The agenda-driven policies being pushed in Copenhagen won’t change the weather, but they would change our economy for the worse.
The e-mails reveal that leading climate “experts” deliberately destroyed records, manipulated data to “hide the decline” in global temperatures, and tried to silence their critics by preventing them from publishing in peer-reviewed journals. What’s more, the documents show that there was no real consensus even within the CRU crowd. Some scientists had strong doubts about the accuracy of estimates of temperatures from centuries ago, estimates used to back claims that more recent temperatures are rising at an alarming rate.
This scandal obviously calls into question the proposals being pushed in Copenhagen. I’ve always believed that policy should be based on sound science, not politics. As governor of Alaska, I took a stand against politicized science when I sued the federal government over its decision to list the polar bear as an endangered species despite the fact that the polar bear population had more than doubled. I got clobbered for my actions by radical environmentalists nationwide, but I stood by my view that adding a healthy species to the endangered list under the guise of “climate change impacts” was an abuse of the Endangered Species Act. This would have irreversibly hurt both Alaska’s economy and the nation’s, while also reducing opportunities for responsible development.
Our representatives in Copenhagen should remember that good environmental policymaking is about weighing real-world costs and benefits -- not pursuing a political agenda. That’s not to say I deny the reality of some changes in climate -- far from it. I saw the impact of changing weather patterns firsthand while serving as governor of our only Arctic state. I was one of the first governors to create a subcabinet to deal specifically with the issue and to recommend common-sense policies to respond to the coastal erosion, thawing permafrost and retreating sea ice that affect Alaska’s communities and infrastructure.
But while we recognize the occurrence of these natural, cyclical environmental trends, we can’t say with assurance that man’s activities cause weather changes. We can say, however, that any potential benefits of proposed emissions reduction policies are far outweighed by their economic costs. And those costs are real. Unlike the proposals China and India offered prior to Copenhagen -- which actually allow them to increase their emissions -- President Obama’s proposal calls for serious cuts in our own long-term carbon emissions. Meeting such targets would require Congress to pass its cap-and-tax plans, which will result in job losses and higher energy costs (as Obama admitted during the campaign). That’s not exactly what most Americans are hoping for these days. And as public opposition continues to stall Congress’s cap-and-tax legislation, Environmental Protection Agency bureaucrats plan to regulate carbon emissions themselves, doing an end run around the American people.
In fact, we’re not the only nation whose people are questioning climate change schemes. In the European Union, energy prices skyrocketed after it began a cap-and-tax program. Meanwhile, Australia’s Parliament recently defeated a cap-and-tax bill. Surely other nations will follow suit, particularly as the climate e-mail scandal continues to unfold.
In his inaugural address, President Obama declared his intention to “restore science to its rightful place.” But instead of staying home from Copenhagen and sending a message that the United States will not be a party to fraudulent scientific practices, the president has upped the ante. He plans to fly in at the climax of the conference in hopes of sealing a “deal.” Whatever deal he gets, it will be no deal for the American people. What Obama really hopes to bring home from Copenhagen is more pressure to pass the Democrats’ cap-and-tax proposal. This is a political move. The last thing America needs is misguided legislation that will raise taxes and cost jobs -- particularly when the push for such legislation rests on agenda-driven science.
Without trustworthy science and with so much at stake, Americans should be wary about what comes out of this politicized conference. The president should boycott Copenhagen.
_______________________________________________________________________
Steven Hayward has a great article in The Weekly Standard on the Climategate scandal. Be sure to check it out.
The response to my op-ed by global warming alarmists has been interesting. Former Vice President Al Gore has called me a “denier” and informs us that climate change is “a principle in physics. It’s like gravity. It exists.”
Perhaps he’s right. Climate change is like gravity – a naturally occurring phenomenon that existed long before, and will exist long after, any governmental attempts to affect it.
However, he’s wrong in calling me a “denier.” As I noted in my op-ed above and in my original Facebook post on Climategate, I have never denied the existence of climate change. I just don’t think we can primarily blame man’s activities for the earth’s cyclical weather changes.
Former Vice President Gore also claimed today that the scientific community has worked on this issue for 20 years, and therefore it is settled science. Well, the Climategate scandal involves the leading experts in this field, and if Climategate is proof of the larger method used over the past 20 years, then Vice President Gore seriously needs to consider that their findings are flawed, falsified, or inconclusive.
Vice President Gore, the Climategate scandal exists. You might even say that it’s sort of like gravity: you simply can’t deny it.
- Sarah Palin
Copenhagen’s political science
Gisteren om 14:34
Copenhagen’s political science
The Washington Post
By Sarah Palin
Wednesday, December 9, 2009
With the publication of damaging e-mails from a climate research center in Britain, the radical environmental movement appears to face a tipping point. The revelation of appalling actions by so-called climate change experts allows the American public to finally understand the concerns so many of us have articulated on this issue.
“Climate-gate,” as the e-mails and other documents from the Climate Research Unit at the University of East Anglia have become known, exposes a highly politicized scientific circle -- the same circle whose work underlies efforts at the Copenhagen climate change conference. The agenda-driven policies being pushed in Copenhagen won’t change the weather, but they would change our economy for the worse.
The e-mails reveal that leading climate “experts” deliberately destroyed records, manipulated data to “hide the decline” in global temperatures, and tried to silence their critics by preventing them from publishing in peer-reviewed journals. What’s more, the documents show that there was no real consensus even within the CRU crowd. Some scientists had strong doubts about the accuracy of estimates of temperatures from centuries ago, estimates used to back claims that more recent temperatures are rising at an alarming rate.
This scandal obviously calls into question the proposals being pushed in Copenhagen. I’ve always believed that policy should be based on sound science, not politics. As governor of Alaska, I took a stand against politicized science when I sued the federal government over its decision to list the polar bear as an endangered species despite the fact that the polar bear population had more than doubled. I got clobbered for my actions by radical environmentalists nationwide, but I stood by my view that adding a healthy species to the endangered list under the guise of “climate change impacts” was an abuse of the Endangered Species Act. This would have irreversibly hurt both Alaska’s economy and the nation’s, while also reducing opportunities for responsible development.
Our representatives in Copenhagen should remember that good environmental policymaking is about weighing real-world costs and benefits -- not pursuing a political agenda. That’s not to say I deny the reality of some changes in climate -- far from it. I saw the impact of changing weather patterns firsthand while serving as governor of our only Arctic state. I was one of the first governors to create a subcabinet to deal specifically with the issue and to recommend common-sense policies to respond to the coastal erosion, thawing permafrost and retreating sea ice that affect Alaska’s communities and infrastructure.
But while we recognize the occurrence of these natural, cyclical environmental trends, we can’t say with assurance that man’s activities cause weather changes. We can say, however, that any potential benefits of proposed emissions reduction policies are far outweighed by their economic costs. And those costs are real. Unlike the proposals China and India offered prior to Copenhagen -- which actually allow them to increase their emissions -- President Obama’s proposal calls for serious cuts in our own long-term carbon emissions. Meeting such targets would require Congress to pass its cap-and-tax plans, which will result in job losses and higher energy costs (as Obama admitted during the campaign). That’s not exactly what most Americans are hoping for these days. And as public opposition continues to stall Congress’s cap-and-tax legislation, Environmental Protection Agency bureaucrats plan to regulate carbon emissions themselves, doing an end run around the American people.
In fact, we’re not the only nation whose people are questioning climate change schemes. In the European Union, energy prices skyrocketed after it began a cap-and-tax program. Meanwhile, Australia’s Parliament recently defeated a cap-and-tax bill. Surely other nations will follow suit, particularly as the climate e-mail scandal continues to unfold.
In his inaugural address, President Obama declared his intention to “restore science to its rightful place.” But instead of staying home from Copenhagen and sending a message that the United States will not be a party to fraudulent scientific practices, the president has upped the ante. He plans to fly in at the climax of the conference in hopes of sealing a “deal.” Whatever deal he gets, it will be no deal for the American people. What Obama really hopes to bring home from Copenhagen is more pressure to pass the Democrats’ cap-and-tax proposal. This is a political move. The last thing America needs is misguided legislation that will raise taxes and cost jobs -- particularly when the push for such legislation rests on agenda-driven science.
Without trustworthy science and with so much at stake, Americans should be wary about what comes out of this politicized conference. The president should boycott Copenhagen.
_______________________________________________________________________
Steven Hayward has a great article in The Weekly Standard on the Climategate scandal. Be sure to check it out.
The response to my op-ed by global warming alarmists has been interesting. Former Vice President Al Gore has called me a “denier” and informs us that climate change is “a principle in physics. It’s like gravity. It exists.”
Perhaps he’s right. Climate change is like gravity – a naturally occurring phenomenon that existed long before, and will exist long after, any governmental attempts to affect it.
However, he’s wrong in calling me a “denier.” As I noted in my op-ed above and in my original Facebook post on Climategate, I have never denied the existence of climate change. I just don’t think we can primarily blame man’s activities for the earth’s cyclical weather changes.
Former Vice President Gore also claimed today that the scientific community has worked on this issue for 20 years, and therefore it is settled science. Well, the Climategate scandal involves the leading experts in this field, and if Climategate is proof of the larger method used over the past 20 years, then Vice President Gore seriously needs to consider that their findings are flawed, falsified, or inconclusive.
Vice President Gore, the Climategate scandal exists. You might even say that it’s sort of like gravity: you simply can’t deny it.
- Sarah Palin
Copenhagen’s political science
zondag 6 december 2009
Een duivels een-tweetje?
Als de gevolgen voor de Westerse wereld en elke individuele burger niet zo rampzalig waren zou je hartelijk kunnen lachen om de idioterie van het "door de mens veroorzaakte opwarmen van de aarde". Ga bijvoorbeeld eens naar Glaciaal (tijdvak), klik op een paar links en zie hoe vaak de aarde in de afgelopen miljoenen jaren van haar bestaan al drastisch is afgekoeld en opgewarmd, en dat zonder dat er zelfs maar mensen bestónden. Je zou toch op zijn minst mogen verwachten dat wetenschappers keiharde, wetenschappelijk onderbouwde bewijzen leveren voor de bewering dat de opwarming deze keer door de mens wordt veroorzaakt voor je economische zelfmoord gaat plegen.
In American Thinker een artikel van John Linder, lid van het Huis van Afgevaardigden van de VS.
Hier enkele fragmenten:
Dankzij de gelekte/gehackte e-mails van de Climate Research Unit van het Britse Hadley Instituut weten we nu dat de wetenschappers die de bewijzen hadden moeten leveren zich blijkbaar liever bezig hielden met:
- het "aanpassen" van de computercodes
- het selectief wel of niet gebruiken van ruwe data ("hide the decline")
- het ondermijnen van kritiek van collega's
- het corrumperen van het beoordelingssysteem door vakgenoten
- het onder de pet houden/weggooien van de ruwe data (negeren van verzoeken onder FOIA)
Als een aarde zonder mensen ook al tientallen keren drastisch is opgewarmd en afgekoeld, en wetenschappers het blijkbaar nodig vonden om hun theorie op allerlei frauduleuze manieren geloofwaardig(er) te maken, vraag je je af waarom politici ondanks alles stug doorgaan met de klimaatconferentie in Kopenhagen. Je zou toch verwachten dat de eerste vereiste van onderhandelingen waarmee 145 triljoen dollar belastinggeld is gemoeid, de feitelijke onderbouwing van de noodzaak zou zijn? Niet dus. Hm... Zouden er misschien andere belangen spelen? Is het voorkomen van een globale ramp niet het uiteindelijke doel, maar het middel om iets heel anders te verwezenlijken?
John Linder:
Global governance, is dat niet alweer zo'n samenzweringstheorie? Wel, als Al Gore het woord in de mond neemt...
Niet alleen Al Gore streeft naar Global Governance, ook de nieuwe president van de EUSSR, van Rompuy, vindt dat onze planeet onder mondiaal bestuur hoort te vallen.
Rompuy op 2.09 min:
"2009 is also the first year of global governance with the establishment of the G20 in the middle of a financial crisis. The climate conference in Copenhagen is another step toward the global management of our planet." ("2009 is ook het eerste jaar van wereldbestuur met het bijeenkomen van de G20 tijdens de financiële crisis. De klimaatconferentie in Kopenhagen is nog een stap in de richting van het mondiale bestuur van onze planeet.")
Op het ogenblik is de aandacht en de verontwaardiging met betrekking tot Climategate voornamelijk (en natuurlijk zeer terecht) nog gericht op de frauderende wetenschappers. Maar vergeten we hierbij niet de rol van hun broodheren: de politici? De budgetten voor klimaatonderzoek zijn de afgelopen jaren tot duizelingwekkende hoogten gestegen. Ondanks veelvuldige kritiek op de theorie, ook uit wetenschappelijke hoek, is er door de politiek met die kritiek zelden of nooit iets gedaan. De alarmerende resultaten waren immers goed te gebruiken voor hun eigen doeleinden. Never let a crisis go to waste...
Niet alleen de Amerikaanse belastingbetaler zal worden getild door de VN Klimaatregering. Ook wij mogen straks een steeds groter wordend deel van onze zuurverdiende centjes in naam van het milieu overhevelen naar de zielepieten in de Derde Wereld. Minister Cramer vindt het feit dat de e-mails "gehackt" zijn uit een Brits klimaatinstituut blijkbaar veel belangrijker dan de schokkende inhoud. Ze is dan ook van plan om de energieheffingen maar eens flink te verhogen. Net als president Obama blijft ze zich inzetten voor het succes van Kopenhagen om zo de VN de mogelijkheid te geven "de rijkdom te verdelen".
Voor de wetenschappers onderzoeksgeld en carrièremogelijkheden, voor politici meer macht ten koste van de burger. Die is er blijkbaar alleen om het geld op te hoesten.
In American Thinker een artikel van John Linder, lid van het Huis van Afgevaardigden van de VS.
Hier enkele fragmenten:
Als wij met onze activiteiten de aarde catastrofaal opwarmen, welke temperatuur is dan de juiste?De temperatuur van 1000 jaar geleden, toen er in Greenland landbouwkolonies ontstonden en men in Schotland wijndruiven teelde?Uitgaand van computermodellen wordt ons verteld dat door het gebruik van fossiele brandstof de hoeveelheid CO2 in de atmosfeer toeneemt en de temperatuur stijgt, en dat we onze manier van leven drastisch zullen moeten wijzigen om een planetaire ramp te voorkomen.
De temperatuur van 300 jaar geleden, toen de Kleine IJstijd een einde maakte aan de bewoning van Greenland en de Theems dichtvroor?
De temperatuur van 829 AD toen de rivier de Nijl bevroor?
Om te zorgen dat de computermodellen accuraat zijn, moeten alle factoren die het klimaat beïnvloeden, in de computer worden ingevoerd. Het grootste deel van die factoren is nog niet eens bekend, dus hoe kunnen we dan de computermodellen vertrouwen?
CO2 veroorzaakt geen temperatuurstijging, zoals wordt beweerd. Onderzoek van monsters uit de Vostokgletsjer op Antarctica hebben aangetoond dat, hoewel er verband bestaat tussen de stijging van de temperatuur en de toename van de hoeveelheid CO2 in de atmosfeer, de toename van de hoeveelheid CO2 bijna duizend jaar later VOLGT op de stijging van de temperatuur.
Historisch gezien is de huidige hoeveelheid CO2 in de atmosfeer vrij laag. De meest vruchtbare periode van onze aarde was het Cambrium, 542 miljoen jaar geleden, wat blijkt uit de fossielen uit die tijd. De planeet was warm. De hoeveelheid CO2 in de atmosfeer was twintig keer hoger dan nu. De hele planeet was groen, en ook het zuurstofgehalte was ongewoon hoog.
Ook in de periode dat de dinosaurussen heersten was het CO2-gehalte vijf keer hoger dan nu, waardoor er genoeg plantaardig leven op aarde was om deze enorme dieren in leven te houden.
Zelfs nu is de diversiteit van zowel plantaardig als dierlijk leven op onze planeet het grootst rond de equator – het warmste deel van de planeet.
Men zegt dat het afkalven van de ijsplaten op het Antarctisch Schiereiland het bewijs is dat de grootste ijsmassa ter wereld, die ongeveer 90% van al het ijs op de wereld omvat, bezig is weg te smelten. Het Antarctisch Schiereiland beslaat 2% van het continent. Op de resterende 98% van het continent is de hoeveelheid ijs jaarlijks met ongeveer 27 gigaton toegenomen. Dit gegeven is niet afkomstig van computermodellen, maar van dertig jaar satellietmetingen. Uit dezelfde empirische observaties blijkt dat de concentratie van zee-ijs rond Antarctica nog nooit zo hoog is geweest.
Elk computermodel laat zien dat de opwarming door het broeikaseffect in verband wordt gebracht met een “hot spot” ongeveer zes tot 9 kilometer boven de equator. Die plek wordt al vijftig jaar geobserveerd. Die "hot spot” bestaat niet. Als er opwarming wordt waargenomen is het dus waarschijnlijk niet het gevolg van een broeikaseffect zoals de modellen dat verklaren.
Men zegt dat het smelten van het poolijs de toekomst van de ijsbeer in gevaar brengt. Vijftig jaar geleden waren er 5000 ijsberen. Tegenwoordig zijn er 25.000. Dat lijkt niet bepaald op uitsterven. In 1905 voer de Noorse kapitein Roald Amundsen in een zeilboot door de Noordwestpassage. Tegenwoordig wordt deze route gewoonlijk geblokkeerd door zee-ijs.
Al Gore beweert in zijn film An Inconvenient Truth, dat de zeespiegel in de komende eeuw zo’n zeven meter zal stijgen. Volgens wetenschappers is de laatste ijstijd ongeveer 11.000 jaar geleden ten einde gekomen. Sindsdien is de zeespiegel iets meer dan een meter per eeuw gestegen. In de 20e eeuw steeg de zeespiegel ongeveer 20 centimeter. Volgens dr. Nils-Axel Moemer van de universiteit van Stockholm, die 520 door vakgenoten beoordeelde artikelen over de zeespiegel heeft geschreven en wordt beschouwd als een van de meest gezaghebbende deskundigen ter wereld, heeft onlangs verklaard dat het niveau van de zeespiegel de laatste drie jaar niet is veranderd.
Jaren geleden ontwikkelde dr. Richard Lindzen, de Alfred P. Sloan-professor voor meteorologie aan MIT, de theorie dat hogere temperaturen over de equator tot gevolg hebben dat cirruswolken verdwijnen waardoor hitte in de atmosfeer ontsnapt. Die theorie is nu een bewezen feit, gekwantificeerd door NASA. Dit feit wordt in de computermodellen buiten beschouwing gelaten.
Dat is precies waar deze hele discussie om draait. Het hele idee van de door de mens veroorzaakte opwarming van de aarde is een theorie die is gebaseerd op computermodellen. Niets daarvan is door zorgvuldige, empirische observaties als bewezen feit vast komen te staan.
Dankzij de gelekte/gehackte e-mails van de Climate Research Unit van het Britse Hadley Instituut weten we nu dat de wetenschappers die de bewijzen hadden moeten leveren zich blijkbaar liever bezig hielden met:
- het "aanpassen" van de computercodes
- het selectief wel of niet gebruiken van ruwe data ("hide the decline")
- het ondermijnen van kritiek van collega's
- het corrumperen van het beoordelingssysteem door vakgenoten
- het onder de pet houden/weggooien van de ruwe data (negeren van verzoeken onder FOIA)
Als een aarde zonder mensen ook al tientallen keren drastisch is opgewarmd en afgekoeld, en wetenschappers het blijkbaar nodig vonden om hun theorie op allerlei frauduleuze manieren geloofwaardig(er) te maken, vraag je je af waarom politici ondanks alles stug doorgaan met de klimaatconferentie in Kopenhagen. Je zou toch verwachten dat de eerste vereiste van onderhandelingen waarmee 145 triljoen dollar belastinggeld is gemoeid, de feitelijke onderbouwing van de noodzaak zou zijn? Niet dus. Hm... Zouden er misschien andere belangen spelen? Is het voorkomen van een globale ramp niet het uiteindelijke doel, maar het middel om iets heel anders te verwezenlijken?
John Linder:
Een paar maanden geleden legde Al Gore het uiteindelijke doel uit: global governance, wereldbestuur. Als de klimaatalarmisten hun zin krijgen zou de economie van de VS ondergeschikt zijn aan de grillen van een door de VN geleide klimaatregering die geen verantwoording hoeft af te leggen aan de Amerikaanse belastingbetaler, maar beslist Amerikaans belastinggeld gaat gebruiken om te functioneren. Omdat zo veel landen de VS maar al te graag de schuld geven van wat ze grappig genoeg bestempelen als een catastrofaal afglijden naar globale verwoesting, weet ik wel zeker dat de nieuwe VN Klimaatregering erop gebrand zal zijn de rekening bij de Amerikaanse belastingbetaler neer te leggen. Het concept-document van tweehonderd bladzijden zegt dat in feite al. We zullen de rekening gepresenteerd krijgen voor onze “klimaatschuld”. En we zullen onze soevereiniteit onderwerpen aan internationale wetten.en:
De afgelopen twee miljoen jaar heeft deze planeet ongeveer twintig ijstijden doorgemaakt. Ze duren ongeveer honderdduizend jaar, en worden onderbroken door opwarmende periodes van ongeveer tienduizend jaar. Het is bijna elfduizend jaar geleden dat de laatste ijstijd eindigde. De afgelopen eeuw hebben we een van de langste periodes van hoge zonneactiviteit gezien sinds de laastste ijstijd. De temperaturen gingen omhoog. Gedurende de laatste elf jaar was er minder zonneactiviteit dan we in heel lange tijd hebben gezien. De temperatuur is gedurende elf jaar ook gelijk gebleven of gedaald (À propos, geen één van de computermodellen, die zo vol vertrouwen voorspellen wat er in de komende honderd jaar gaat gebeuren, heeft die afkoeling voorspeld). Laten we hopen dat dit geen teken is van de volgende ijstijd – één die echt mensenlevens zal kosten.
Er bestaat geen noodzaak voor een klimaatverdrag in Kopenhagen. Het wordt tijd het ons voortdurend misleidende en op eigenbelang beluste klimaatpanel van de VN te ontbinden. Officieel gesponsord klimaatextremisme is een gevaar voor onze nationale veiligheid.
Global governance, is dat niet alweer zo'n samenzweringstheorie? Wel, als Al Gore het woord in de mond neemt...
Niet alleen Al Gore streeft naar Global Governance, ook de nieuwe president van de EUSSR, van Rompuy, vindt dat onze planeet onder mondiaal bestuur hoort te vallen.
Rompuy op 2.09 min:
"2009 is also the first year of global governance with the establishment of the G20 in the middle of a financial crisis. The climate conference in Copenhagen is another step toward the global management of our planet." ("2009 is ook het eerste jaar van wereldbestuur met het bijeenkomen van de G20 tijdens de financiële crisis. De klimaatconferentie in Kopenhagen is nog een stap in de richting van het mondiale bestuur van onze planeet.")
Op het ogenblik is de aandacht en de verontwaardiging met betrekking tot Climategate voornamelijk (en natuurlijk zeer terecht) nog gericht op de frauderende wetenschappers. Maar vergeten we hierbij niet de rol van hun broodheren: de politici? De budgetten voor klimaatonderzoek zijn de afgelopen jaren tot duizelingwekkende hoogten gestegen. Ondanks veelvuldige kritiek op de theorie, ook uit wetenschappelijke hoek, is er door de politiek met die kritiek zelden of nooit iets gedaan. De alarmerende resultaten waren immers goed te gebruiken voor hun eigen doeleinden. Never let a crisis go to waste...
Niet alleen de Amerikaanse belastingbetaler zal worden getild door de VN Klimaatregering. Ook wij mogen straks een steeds groter wordend deel van onze zuurverdiende centjes in naam van het milieu overhevelen naar de zielepieten in de Derde Wereld. Minister Cramer vindt het feit dat de e-mails "gehackt" zijn uit een Brits klimaatinstituut blijkbaar veel belangrijker dan de schokkende inhoud. Ze is dan ook van plan om de energieheffingen maar eens flink te verhogen. Net als president Obama blijft ze zich inzetten voor het succes van Kopenhagen om zo de VN de mogelijkheid te geven "de rijkdom te verdelen".
Voor de wetenschappers onderzoeksgeld en carrièremogelijkheden, voor politici meer macht ten koste van de burger. Die is er blijkbaar alleen om het geld op te hoesten.
zaterdag 21 november 2009
.jpg)
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
