Waarom de baard van een moslim de voorbode is van problemen

De puntjes met elkaar verbinden.

Om de islam volledig te doorgronden moet men leren “de puntjes met elkaar te verbinden”. Bijvoorbeeld: moslims die zich houden aan de niet-problematische aspecten van de islam, geven daarmee indirect te kennen dat ze de problematische aspecten van de islam accepteren - zoals de vijandschap voor ongelovigen, de doodstraf voor afvalligen, onderdrukking van vrouwen, enzovoort.

Denk eens aan de baard van de moslims. Omdat Mohammed wilde dat zijn moslims zich onderscheidden van ongelovige christenen en joden, beval hij hen “de snor kort te knippen en de baard te laten groeien.” Dus stellen alle soennitische rechtsscholen dat het verboden is, een “zware zonde” voor mannen om hun baard af te scheren - tenzij het natuurlijk onderdeel is van een list tegen de ongelovigen, in dat geval is het toegestaan.

Voor de Ramadan deden islamitische leiders in Egypte een oproep: dat een miljoen mannen hun baard moesten laten staan om zo te laten zien dat Egypte zich houdt aan de bevelen van Mohammed. Populaire en enthousiaste predikers zoals Muhammad Hassan gingen zelfs zover dat ze baden voor de dag dat 80 miljoen Egyptenaren hun baard zouden laten staan - een getal dat waarschijnlijk ook vrouwen en kinderen omvat, omdat de hele bevolking van Egypte 80 miljoen groot is.

Amr Adib, een populaire presentator van een praatprogramma op Cairo Today, bespotte deze oproep voor “een miljoen mannenbaarden” met zijn typische sarcasme: “dit is een fantastisch streven. Tenslotte kan een man met een baard nooit een schurk zijn, nooit op straat een vrouw verkrachten, nooit een kerk in de brand steken, nooit vechten of ruziemaken, nooit stelen en nooit oneerlijk zijn!”

Hij en zijn Egyptische kijkers weten heel goed dat het juist die moslims zijn die Mohammed strikt tot in de kleinste details navolgen - de salafisten - die het meest geneigd zijn tot geweld en bedrog, waar ook de profeet een voorstander van was. Tegen het einde van het programma zei Adib ernstig en onheilspellend, dat het niet gaat om het laten staan van een baard, maar eigenlijk om het feit dat “wie eenmaal zijn baard laat staan, het bewijs levert van zijn toewijding en trouw aan alles in de islam.”

Terwijl Egyptenaren instinctief begrijpen hoe het dragen van een baard voor een moslim getuigt van trouw, of op zijn minst aanvaarding van al die ándere dingen die Mohammed heeft bevolen, vangt men soms zelfs in wazige Westerse opiniestukken een glimp van deze connectie op. Zie het volgende fragment uit een recent stuk in de New York Times getiteld “Ziedaar de machtige baard, een symbool van vroomheid en religieuze verwantschap”:

Overal in de islamitische wereld heeft de volle baard een bijklank gekregen van vroomheid en spirituele hartstocht. Het is in feite zo’n krachtig cultureel kenteken dat het ook niet-moslims inspireert... Natuurlijk is de baard alleen maar een teken van rechtschapenheid. Het is geen garantie, zoals meneer Zulfiqar (een geïnterviewde moslim) ons in herinnering brengt. “Ik herinner me een heer die terugkwam van een reis naar Pakistan en die tegen me opmerkte: ‘Ik heb één ding geleerd: hoe langer de baard, des te groter de schurk.’ Hij had verwacht dat mannen met lange baarden echt eerlijk zouden zijn, maar hij bleef mensen tegenkomen die hem belogen.” [vet Raymond Ibrahim]

Het cursief gedrukte deel spreek voor zich. Omdat de baard van de moslims vroomheid vertegenwoordigt, zijn sommige mensen, vooral westerlingen, geschokt wanneer ze ontdekken dat degenen die hem dragen vaak “boeven” en “leugenaars” zijn. In de islam zijn uiterlijke tekenen van religiositeit aan de ene kant, en bedrog aan de andere kant, verenigbaar. Dezelfde bron - Mohammed, zoals geschreven staat in de hadith - die de moslims zegt dat ze een baard moeten laten staan, pleit immers ook voor bedrog en allerlei andere praktijken die volgens Westerse begrippen tegenstrijdig zijn met vroomheid.

De hijab, of hoofddoek, die moslima’s, ook op bevel van Mohammed, verhullen, produceren dezelfde symbiose. Tawfik Hamid, die er vroeger naar streefde jihadi te worden en een kennis was van Ayman Zawahiri, de leider van Al Qaeda, merkt heel juist op dat "het toenemende aantal hijabs een sterke wisselwerking heeft met toenemend terrorisme... Terrorisme komt veel vaker voor in maatschappijen als Indonesië, Egypte en het VK nadat de hijab steeds meer ingang vond onder de moslima’s die in die gemeenschappen leven.”

De vraag is simpel: Waarom dragen sommige moslimmannen de voorgeschreven baard en waarom dragen sommige moslima’s de voorgeschreven hijab? De meeste moslims zouden zeggen dat ze dat doen omdat Mohammed het hen bevolen heeft in de hadith.

Maar als zulke moslims nauwkeurig de minder belangrijke, “uiterlijke” zaken van de islam volgen, alleen maar omdat hun profeet er een paar uitspraken over heeft gedaan in de hadith, duidt dat er dan logischerwijze niet op dat ze de belangrijke, “innerlijke” thema’s die Mohammed in de hadith constant benadrukte, ook volgen of op zijn minst als legitiem beschouwen - zoals vijandschap voor en bedrog van de infidel, en, wanneer ze ertoe in staat zijn, eeuwige jihad?

Raymond Ibrahim is gespecialiseerd in de islam en auteur van The Al Qaeda Reader, is een Shillman Fellow aan het David Horowitz Freedom Center en een Associate Fellow aan het Middle East Forum. Wilt u al zijn artikelen ontvangen, geef u dan op voor zijn verzendlijst.

Bron:  http://pajamasmedia.com/blog/why-the-muslim-beard-bodes-trouble/?singlepage=true

Auteur: Raymond Ibrahim 

Moskeeën tieren welig in Amerika; kerken gaan ten onder in de islamitische wereld

Raymond Ibrahim

Terwijl het Amerikaanse landschap bezaaid raakt met moskeeën, deels broedplaatsen van radicalisering die dienst doen als basis voor terroristen, zijn kerken in de Midden-Oosten, de bakermat van het christendom, hard op weg om uit te sterven.

Terwijl moslims bezig zijn een megamoskee op te richten vlakbij de plek van de gruweldaden van 9/11 doen we er goed aan te bedenken dat de tolerantie, of onverschilligheid, die hen dit toestaat, verre van wederzijds is met betrekking tot de kerken in het Midden-Oosten. Ik heb het niet over de aanvallen van islamisten op kerken - zoals de aanval op oudejaarsavond in Egypte waarbij 21 christenen werden gedood, of de bestorming van een kerk in Irak door jihadstrijders waarbij meer dan 50 christenen werden afgeslacht, of de aanvallen op kerstavond op kerken in Nigeria en de Filippijnen. Ook verwijs ik niet naar de door de staat gesanctioneerde vijandigheid van islamistische regimes, zoals de recente "drijfjacht" op christenen in Iran.

Integendeel, ik verwijs naar het antikerkenbeleid van regeringen in het Midden-Oosten die als "gematigd" worden beschouwd. Let wel: Koeweit heeft net, zonder uitleg, een verzoek om een kerk te mogen bouwen afgewezen; net als Indonesië, waardoor christenen gedwongen waren kerstmis te vieren op een parkeerplaats - terwijl op hetzelfde moment 1.000 moslims twee andere kerken platbrandden. Als dit het lot is van kerken in "gematigd" Indonesië en Koeweit - waarvan het laatstgenoemde land zijn soevereiniteit geheel te danken heeft aan de opofferingen van de VS tijdens de Eerste Golfoorlog - wat kunnen we dan verwachten van de rest van de islamitische wereld?

Het beste voorbeeld van antikerkbeleid is te zien in Egypte, waar de Kopten, de grootste christelijke minderheid in het Midden-Oosten, wonen. Zelfs voor Mubarak aftrad hebben daar volgens Coptic Solidarity "meer dan 1500 aanvallen op Kopten plaatsgevonden, zonder dat de daders een passende straf kregen en zonder dat de slachtoffers gecompenseerd werden".

De Egyptische staatsveiligheidsdienst, die nu de touwtjes in handen heeft, heeft evenzo de eigenaardige gewoonte om te verdwijnen vlak voor Koptische kerken worden aangevallen - zoals in de eerder genoemde aanval op oudejaarsavond. De veiligheidstroepen hebben ook de neiging nogal laat te komen nadat kerken zijn aangevallen: toen zes Kopten vorig jaar bij het verlaten van de kerk werden vermoord duurde het "uren" voor ze kwamen opdagen. Niets van dit alles zou ons moeten verbazen als we bedenken dat een Egyptische politieagent christenen als zodanig identificeerde en - onder het slaken van de eeuwenoude oorlogskreet van de islam "Allah Akbar!" - het vuur op hen opende, waarbij een eenenzeventigjarige de dood vond.

Wat de kerken betreft, die bevinden zich al in een zwakke positie sinds de islam het voorheen christelijke Egypte binnenviel en onderwierp. De allereerste voorwaarde waaraan christenen moeten voldoen om met rust gelaten te worden in het beruchte Pact van Omar - dat [de christenen] verwittigt van de sharia - "de voornaamste bron van wetgeving" in Egypte - zegt alles: "We zullen, in onze steden of in de omgeving daarvan, geen nieuwe mannen- of vrouwenkloosters, kerken of monnikencellen bouwen, evenmin zullen we die, overdag of 's nachts, herstellen als ze instorten of zich bevinden in de wijken van de moslims." Dienovereenkomstig, in de woorden van journalist Mary Abdelmassih:

In tegenstelling tot de moslims, die alleen een vergunning van de gemeente nodig hebben om een moskee te bouwen, hebben de Kopten toestemming van de President nodig om een kerk te kunnen bouwen... [en] de goedkeuring van de naburige moslimgemeenschap. Zelfs nadat ze vergunningen hebben gekregen voor een kerk, vallen de moslims de christenen nog aan en verwoesten of verbranden ze hun kerken. Een gerucht dat christenen bijeenkomen om te bidden is al genoeg reden voor hun moslimburen om gewelddadigheden tegen hen te begaan. Verscheidene keren waren er alleen protesten van moslims tegen de bouw van een kerk nodig om Staatsveiligheid het werk stil te laten leggen onder het voorwendsel dat de bouw "sektarische onrust" veroorzaakte.

Het is een feit dat, op 24 november de Egyptische veiligheidsdienst, onder het mom van onbelangrijke overtredingen van de bouwvoorschriften, een gedeeltelijk opgetrokken kerk bestormde in een streek waar meer dan een miljoen christenen wonen zonder dat er één enkele kerk staat. Daarbij vuurde de staatsveiligheidsdienst met traangas en scherpe munitie op protesterende betogers, hetgeen het leven kostte aan vier Kopten, waaronder een jong kind (er vielen 79 zwaargewonden, 22 werden half of geheel blind, en 179 werden gearresteerd, waaronder vrouwen en kinderen). Eén mensenrechtenactivist klaagde dat de gewonde Kopten "aan hun ziekenhuisbedden werden vastgeketend en toen naar gevangenkampen werden gestuurd."

Dit wordt allemaal nog verergerd door hooggeplaatste Egyptische moslims die fatwa's uitvaardigen waarin ze het bouwen van een kerk vergelijken met de bouw van "een nachtclub, een casino, of het bouwen van een stal voor het fokken van varkens, katten of honden"; of die op Al Jazeera verschijnen met belachelijke beschuldigingen dat Kopten in hun kerken wapens opslaan en in hun kloosters moslima's martelen.

Tussen twee haakjes, dit gebeurde allemaal onder de "seculiere" Mubarak; denk eens na over het lot van de Kopten in het geval dat de Moslim Broederschap de macht overneemt. Wat betreft de huidige machthebbers in Egypte, het leger: gewapende eenheden openden het vuur op monniken van een klooster onder het scanderen van "Allah Akbar!"

Dit is dus de benarde positie van de christenen en hun kerken in de islamitische wereld - en het is ironisch dat, terwijl het Amerikaanse landschap bezaaid raakt met moskeeën, deels broedplaatsen van radicalisering die dienst doen als basis voor terroristen, kerken in de Midden-Oosten, de bakermat van het christendom, hard op weg zijn om uit te sterven. Duidelijker gezegd: terwijl Amerika moslims toestaat een megamoskee te bouwen bij Ground Zero - dat verwoest werd door islamisten die deels in moskeeën werden geradicaliseerd - worden christenen en hun kerken openlijk vervolgd door Amerika's "vrienden en bondgenoten" in de islamitische wereld.

Een dergelijke in het oog springende dubbele standaard is ten hemel schreiend - of zou dat moeten zijn. Toch staan de zaken er zo voor. Is het dan ook een wonder dat de Westerse mentaliteit nog een lange weg te gaan heeft voor ze begrijpt hoe ze moet omgaan met de plaag die de "radicale islam" is?

Bron: Pajamas Media

Raymond Ibrahim is de mededirecteur van het ‘Middle East Forum’, de auteur van ‘The Al Qaeda Reader’, en van tal van artikelen en vertalingen over de radicale islam; hij bespreekt dit onderwerp regelmatig in de media, geeft er lezingen over aan universiteiten en informeert er overheidsinstellingen over. Wilt u Raymonds artikelen ontvangen meld u dan hier aan voor zijn gratis nieuwsbrief.