More 'toons at: Predictable History, Unpredictable Past
vrijdag 13 september 2013
woensdag 11 september 2013
Flashback: Het Moslim Broederschap Project
door Patrick Poole,11 mei, 2006
Stelt u zich eens voor: internationale politiemachten en Westerse geheime diensten ontdekken een twintig jaar oud document, opgesteld door de oudste islamistische organisatie ter wereld met één van de grootste terreurnetwerken; een document dat een uiterst geheim plan onthult om een “culturele invasie”en uiteindelijke verovering van het Westen op gang te brengen dat een vrijwel exacte afspiegeling is van de tactieken die meer dan twintig jaar lang door de islamisten zijn gebruikt. Men zou toch denken dat zulk nieuws in vette koppen op de voorpagina’s van de New York Times, Washington Post, London Times, Le Monde, Bild, en La Republica zou worden gepubliceerd .
Als u dat had gedacht, had u het goed mis.
De Zwitserse autoriteiten hebben bij een inval op november 2001, twee maanden na de verschrikkelijke gebeurtenissen van 11 september inderdaad de hand gelegd op zo’n document. Sindsdien is informatie over dit document, in contraterrorisme-kringen bekend als “Het Project” en elke discussie omtrent de inhoud beperkt gebleven tot de uiterst geheime wereld van de Westerse geheime diensten. Alleen door het werk van een moedige Zwitserse journalist, Sylvain Besson van Le Temps, en zijn in oktober 2005 gepubliceerde boek, La conquête de l'Occident: Le projet secret des Islamistes (De Verovering van het Westen: Het geheime project van de islamisten) is informatie over Het Project eindelijk openbaar geworden. Een door Besson geciteerde Westerse functionaris heeft Het Project omschreven als “een totalitaire ideologie van infiltratie die uiteindelijk het grootste gevaar vormt voor de Europese maatschappijen.”
Wat Westerse inlichtingendiensten over Het Project weten begint met de inval in een luxueuze villa in Campione, Zwitserland, op 7 november, 2001. Het doelwit van de inval was Youssef Nada, directeur van de Al-Taqwa Bank van Lugano, die meer dan 50 jaar lang actief met de Moslim Broederschap heeft samengewerkt en die toegaf een van de internationale leiders van de organisatie te zijn. De Moslim Broederschap, die als de oudste en één van de belangrijkste islamistische bewegingen in de wereld wordt beschouwd, werd in 1928 gesticht door Hasan al-Banna met als motto: “Allah is ons doel, de Profeet onze leider, de Koran is onze wet, jihad is ons pad, sterven in de naam van Allah is ons hoogste streven.”
De inval werd uitgevoerd door Zwitserse ordediensten op verzoek van het Witte Huis in het begin van de campagne tegen de financiering van het terrorisme in de onmiddellijke nasleep van 11 september. De VS en Zwitserland hadden onderzoek gedaan naar de betrokkenheid van Al-Taqwa bij het witwassen van geld en het financieren van een lange reeks islamitische terroristische groeperingen waaronder Al-Qaeda, HAMAS (de Palestijnse tak van de Moslim Broederschap), de Algerijnse GIA en de Tunesische Ennahdah.
In de documenten die tijdens de inval in Nada’s Zwitserse villa in beslag werden genomen was een in Arabisch geschreven plan van veertien bladzijden, gedateerd op 1 december, 1982, dat een strategie van 12 punten schetst om “een islamitische regering op aarde te vestigen” – genaamd Het Project. Volgens een verklaring van Nada tegenover de Zwitserse autoriteiten was het ongetekende document opgesteld door “islamitische onderzoekers” die betrokken waren bij de Moslim Broederschap.
Wat Het Project zo anders maakt dan de standaard islamistische retoriek van “Dood aan Amerika! Dood aan Israël!” en “Sticht een wereldwijd kalifaat!” is de flexibele benadering van de “culturele invasie” van het Westen in meerdere fasen en op lange termijn. Het Project roept op om gebruik te maken van diverse tactieken, van immigratie, infiltratie, surveillance, propaganda, protesten, bedrog, politieke legitimiteit en terrorisme, heeft langer dan twee decennia dienst gedaan als “blauwdruk” voor de Moslim Broederschap. Zoals een aantal voorbeelden uit heel Europa laten zien – inclusief de politieke erkenning van parallelle islamistische overheidsorganisaties in Zweden, de recente “cartoon” jihad in Denemarken, het in de brand steken van auto’s gedurende de Parijse intifada vorige november, en de terroristische aanslag van 7/7 in Londen – is het in Het Project geschetste plan een overweldigend succes.
In plaats van zich te concentreren op terrorisme als de enige methode om actie te voeren voor de groep, zoals het geval is met Al-Qaeda, valt het gebruik van terreur op perfect postmoderne wijze in een veelvoud aan beschikbare opties om in toenemende mate te infiltreren, confronteren en uiteindelijk de islamitische heerschappij over het Westen te vestigen. Onder de vele aanbevelingen die in Het Project worden gedaan vallen de volgende tactieken en technieken:
Bij het lezen van Het Project moet men in gedachten houden dat het document in 1982 werd opgesteld, toen de huidige spanningen en terroristische activiteiten in het Midden Oosten nog in de kinderschoenen stonden. In veel opzichten loopt Het Project uitermate duidelijk vooruit op het leeuwendeel van de islamistische activiteiten gedurende de afgelopen twee decennia, zowel van “gematigde” islamistische organisaties als van uitgesproken terroristische groepen.
Het grootste deel van wat tegenwoordig openbaar is gemaakt over Het Project is het resultaat van onderzoek door Sylvain Besson, inclusief zijn boek en een artikel daarover in het Zwitserse dagblad, Le Temps, “L'islamisme à la conquête du monde” (Het islamisme en de verovering van de wereld), waarin zijn boek, dat alleen in een Franstalige uitgave beschikbaar is, wordt geschetst. Minstens één Egyptische krant, Al-Mussawar, publiceerde de Arabische tekst van Het Project vorige november in zijn geheel.
In de Engelstalige pers is bijna geen aandacht geschonken aan Bessons onthullingen betreffende Het Project. De enige vermelding in de oude media in de VS is te vinden in een artikel in de Weekly Standard (20 februari, 2006) van Olivier Guitta, The Cartoon Jihad. Het meest uitgebreide commentaar op Het Project is geschreven door een in Londen woonachtige Amerikaanse onderzoeker en journalist, Scott Burgess, die zijn analyse van het document op zijn blog, The Daily Ablution heeft gepubliceerd. Een Engelse vertaling van de Franse tekst van Het Project werd samen met zijn commentaar in december 2006 in een reeks afleveringen gepubliceerd (delen I, II, III, IV, V, Conclusion). De volledige Engelse vertaling van dhr. Burgess wordt daar met zijn toestemming in zijn geheel aangeboden.
Niettegenstaande het ontbreken van een openbare discussie over Het Project zijn het document en het daarin geschetste plan onderwerp geweest van aanzienlijke discussies onder de Westerse inlichtingendiensten. Eén antiterrorisme-functionaris die met Besson over Het Project heeft gesproken en die in Guitta’s artikel in de Weekly Standard wordt genoemd is de huidige autoriteit op het gebied van terrorisme, Juan Zarate. Hij noemde Het Project een blauwdruk van de Moslim Broederschap voor “het verspreiden van hun politieke ideologie” en uitte zijn bezorgdheid omdat “de Moslim Broederschap een groep is die ons zorgen baart, niet omdat ze zich bezighoudt met filosofische of ideologische ideeën, maar omdat ze het gebruik van geweld tegen burgers verdedigen.”
Eén befaamde internationale geleerde en kenner van Islamistische bewegingen die ook met Besson heeft gesproken, Reuven Paz, sprak over Het Project in zijn historische context:
Het Project maakte deel uit van het handvest van de internationale organisatie van de Moslim Broederschap die officieel werd opgericht op 29 juli 1982. Het is een weergave van een uitgebreid plan dat in de jaren 60 nieuw leven werd ingeblazen door de immigratie van hoofdzakelijk Syrische en Egyptische intellectuelen van de Broederschap naar Europa.
Zoals Paz opmerkt werd Het Project in 1982 opgesteld door de Moslim Broederschap als onderdeel van hun handvest, een periode die wordt gekenmerkt door een opleving van zijn organisatorische uitbreiding op internationaal niveau, evenals door een keerpunt in de afwisselende periodes van repressie en tolerantie door de Egyptische regering. In 1952 speelde de organisatie een cruciale ondersteunende rol voor de Vrije Officieren, een beweging geleid door Gamal Abdul Nasser, die koning Faroek van de troon stootte maar die al snel uit de gunst raakte bij het nieuwe revolutionaire regime omdat Nasser weigerde gehoor te geven aan de roep van de Moslim Broederschap om een op de Islamitische ideologie gestoelde staat op te richten. Sinds de Juli Revolutie in 1952 is de Broederschap regelmatig in de ban gedaan en zijn de leiders door de Egyptische autoriteiten ter dood gebracht en gevangen gezet.
Sinds 1982 heeft de Moslim Broederschap zijn netwerk over het Midden-Oosten, Europa en zelfs Amerika uitgebreid. In eigen land in Egypte won de Moslim Broederschap 20 procent van de beschikbare wetgevende zetels in de parlementaire verkiezingen van 2005, zodat ze het grootste oppositieblok vormen. De Palestijnse afdeling, in de hele wereld bekend als HAMAS, kreeg onlangs de macht in handen in de Palestijnse Autoriteit nadat ze bij de verkiezingen 74 van de 132 zetels in de Palestinian Legislative Council wonnen. De Syrische tak is historisch gezien de grootste georganiseerde oppositiegroep tegen het regiem van Assad, en de organisatie heeft afdelingen in Jordanië, Soedan, en Irak. In de VS wordt de Moslim Broederschap voornamelijk vertegenwoordigd door de Muslim American Society (MAS).
De Moslim Broederschap heeft vanaf haar oprichting gepleit voor het toepassen van terrorisme als een middel om haar agenda van islamitische wereldoverheersing te bevorderen. Maar als de grootste radicale volksbeweging in de islamitische wereld heeft ze veel leidende islamitische intellectuelen aangetrokken. Onder deze groep van Moslim Broederschap-intellectuelen bevindt zich Youssef Qaradawi, een in Egypte geboren islamistische geestelijke, die in Qatar zijn hoofdkwartier heeft.
Qaradawi, een van de leidende spirituele figuren binnen de Moslim Broederschap en onder de islamitische predikers (hij heeft zijn eigen wekelijkse programma op Al-Jazeera), is een van de belangrijkste apologeten geweest wat betreft zelfmoordaanslagen in Israel en terrorisme tegen Westerse belangen in het Midden Oosten. Zowel Sylvain Besson en Scott Burgess leveren uitgebreide vergelijkingen tussen Qaradawi’s publicatie Priorities of the Islamic Movement in the Coming Phase, gepubliceerd in 1990, en Het Project, dat acht jaar voor Qaradawi’s Priorities verscheen. Ze vestigen de aandacht op de opvallende overeenkomsten in het taalgebruik en de plannen en methoden die de beide documenten aanbevelen. Men speculeert dat Het Project door Qaradawi werd gebruikt als een sjabloon voor zijn eigen werk, of dat hij betrokken was geweest bij het opstellen ervan in 1982. Het is misschien toeval dat Qaradawi de op drie na grootste aandeelhouder was in de Al-Taqwa Bank van Lugano, waarvan de directeur, Youssef Nada, de persoon was bij wie Het Project werd aangetroffen. Sinds 1999 is Qaradawi de toegang tot de VS verboden als gevolg van zijn connecties met terroristische organisaties en zijn openlijk pleiten voor terrorisme.
Voor degenen die Het Project hebben gelezen, is het meest zorgwekkende niet dat islamisten een plan hebben ontwikkeld om de wereld te overheersen; door experts werd al aangenomen dat islamistische organisaties en terroristische groeperingen vanuit een overeengekomen reeks algemene principes, netwerken en methodologiën hebben geopereerd. Het verrassende is hoe effectief het islamistische veroveringsplan dat in Het Project wordt geschetst gedurende twee decennia door moslims in het Westen is geïmplementeerd. Even zorgwekkend is de achterliggende ideologie van het plan: haat en geweld ontketenen tegen joodse bevolkingsgroepen over de hele wereld; het welbewust overnemen en ondermijnen van Westerse publieke en particuliere instellingen; de aanbeveling van een tactiek van doelbewust escalerende confrontatie van in het Westen wonende moslims tegen hun buren en medeburgers; het accepteren van terrorisme als een legitieme optie om hun doel te bereiken en de onvermijdelijke realiteit van jihad tegen non-moslims; en het uiteindelijke doel om met geweld de islamitische heerschappij van het kalifaat door sharia in het Westen, en uiteindelijk over de hele wereld, in te voeren.
Als de praktijk die we de laatste kwart eeuw in Europa en de VS hebben gezien een indicatie is, dan moeten de “islamitische onderzoekers” die Het Project meer dan twee decennia geleden opstelden, ingenomen zijn dat hun lange-termijnplan om het Westen te veroveren en de groene vlag van de islam over zijn burgers te hijsen zo snel, efficiënt en volledig verwezenlijkt wordt.. Als de islamisten in de komende jaren net zo succesvol blijken, dan kunnen de westerlingen maar beter van hun persoonlijke en politieke vrijheden genieten zolang het duurt.
Zie ook:
De islam als veroveringsideologie
en:
Die vreedzame meerderheid doet er niet toe
Om de oorspronkelijke Engelse versie van Het Project te lezen, klik hier:
Stelt u zich eens voor: internationale politiemachten en Westerse geheime diensten ontdekken een twintig jaar oud document, opgesteld door de oudste islamistische organisatie ter wereld met één van de grootste terreurnetwerken; een document dat een uiterst geheim plan onthult om een “culturele invasie”en uiteindelijke verovering van het Westen op gang te brengen dat een vrijwel exacte afspiegeling is van de tactieken die meer dan twintig jaar lang door de islamisten zijn gebruikt. Men zou toch denken dat zulk nieuws in vette koppen op de voorpagina’s van de New York Times, Washington Post, London Times, Le Monde, Bild, en La Republica zou worden gepubliceerd .
Als u dat had gedacht, had u het goed mis.
De Zwitserse autoriteiten hebben bij een inval op november 2001, twee maanden na de verschrikkelijke gebeurtenissen van 11 september inderdaad de hand gelegd op zo’n document. Sindsdien is informatie over dit document, in contraterrorisme-kringen bekend als “Het Project” en elke discussie omtrent de inhoud beperkt gebleven tot de uiterst geheime wereld van de Westerse geheime diensten. Alleen door het werk van een moedige Zwitserse journalist, Sylvain Besson van Le Temps, en zijn in oktober 2005 gepubliceerde boek, La conquête de l'Occident: Le projet secret des Islamistes (De Verovering van het Westen: Het geheime project van de islamisten) is informatie over Het Project eindelijk openbaar geworden. Een door Besson geciteerde Westerse functionaris heeft Het Project omschreven als “een totalitaire ideologie van infiltratie die uiteindelijk het grootste gevaar vormt voor de Europese maatschappijen.”
Wat Westerse inlichtingendiensten over Het Project weten begint met de inval in een luxueuze villa in Campione, Zwitserland, op 7 november, 2001. Het doelwit van de inval was Youssef Nada, directeur van de Al-Taqwa Bank van Lugano, die meer dan 50 jaar lang actief met de Moslim Broederschap heeft samengewerkt en die toegaf een van de internationale leiders van de organisatie te zijn. De Moslim Broederschap, die als de oudste en één van de belangrijkste islamistische bewegingen in de wereld wordt beschouwd, werd in 1928 gesticht door Hasan al-Banna met als motto: “Allah is ons doel, de Profeet onze leider, de Koran is onze wet, jihad is ons pad, sterven in de naam van Allah is ons hoogste streven.”
De inval werd uitgevoerd door Zwitserse ordediensten op verzoek van het Witte Huis in het begin van de campagne tegen de financiering van het terrorisme in de onmiddellijke nasleep van 11 september. De VS en Zwitserland hadden onderzoek gedaan naar de betrokkenheid van Al-Taqwa bij het witwassen van geld en het financieren van een lange reeks islamitische terroristische groeperingen waaronder Al-Qaeda, HAMAS (de Palestijnse tak van de Moslim Broederschap), de Algerijnse GIA en de Tunesische Ennahdah.
In de documenten die tijdens de inval in Nada’s Zwitserse villa in beslag werden genomen was een in Arabisch geschreven plan van veertien bladzijden, gedateerd op 1 december, 1982, dat een strategie van 12 punten schetst om “een islamitische regering op aarde te vestigen” – genaamd Het Project. Volgens een verklaring van Nada tegenover de Zwitserse autoriteiten was het ongetekende document opgesteld door “islamitische onderzoekers” die betrokken waren bij de Moslim Broederschap.
Wat Het Project zo anders maakt dan de standaard islamistische retoriek van “Dood aan Amerika! Dood aan Israël!” en “Sticht een wereldwijd kalifaat!” is de flexibele benadering van de “culturele invasie” van het Westen in meerdere fasen en op lange termijn. Het Project roept op om gebruik te maken van diverse tactieken, van immigratie, infiltratie, surveillance, propaganda, protesten, bedrog, politieke legitimiteit en terrorisme, heeft langer dan twee decennia dienst gedaan als “blauwdruk” voor de Moslim Broederschap. Zoals een aantal voorbeelden uit heel Europa laten zien – inclusief de politieke erkenning van parallelle islamistische overheidsorganisaties in Zweden, de recente “cartoon” jihad in Denemarken, het in de brand steken van auto’s gedurende de Parijse intifada vorige november, en de terroristische aanslag van 7/7 in Londen – is het in Het Project geschetste plan een overweldigend succes.
In plaats van zich te concentreren op terrorisme als de enige methode om actie te voeren voor de groep, zoals het geval is met Al-Qaeda, valt het gebruik van terreur op perfect postmoderne wijze in een veelvoud aan beschikbare opties om in toenemende mate te infiltreren, confronteren en uiteindelijk de islamitische heerschappij over het Westen te vestigen. Onder de vele aanbevelingen die in Het Project worden gedaan vallen de volgende tactieken en technieken:
- Netwerken met en het coördineren van acties met gelijkgestemde islamistische organisaties.
- Het vermijden van open allianties met bekende terroristische organisaties en individuen om de schijn van “gematigdheid” op te houden.
- Infiltreren in en overname van bestaande moslimorganisaties om ze op één lijn te stellen met de collectieve doelstellingen van de Moslim Broederschap.
- Gebruik maken van misleiding om de voorgenomen bedoelingen van islamistische acties te maskeren, zolang dit niet tegenstrijdig is met de wetten van de sharia.
- Het vermijden van lokale, nationale en globale conflicten met Westerlingen die op de lange termijn het vermogen om de islamistische machtsbasis in het Westen uit te breiden schade zouden kunnen berokkenen of die een negatieve reactie tegen moslims zouden kunnen veroorzaken.
- Het opzetten van financiële netwerken om de bekering van het Westen te financieren, inclusief de ondersteuning door fulltime bestuurders en medewerkers;
Verkennen, gegevens verzamelen, en het opbouwen van capaciteit om gegevens te verzamelen en op te slaan. - Het opzetten van een controlesysteem om toe te zien op de Westerse media om moslims te waarschuwen voor “tegen moslims gerichte internationale samenzweringen”.
- Het ontwikkelen van een islamistische intellectuele gemeenschap, inclusief het opzetten van studiecentra en belangenorganisaties, het publiceren van “academische” studies om de islamistische positie te legitimeren en de geschiedenis van de islamistische bewegingen te boek te stellen.
- De ontwikkeling van een allesomvattend honderd-jaren-plan om de islamistische ideologie over de hele wereld te bevorderen.
- Internationale doelstellingen afwegen tegen plaatselijke flexibiliteit.
- Het creëren van uitgebreide sociale netwerken van scholen, ziekenhuizen en liefdadigheidsinstellingen die de islamitische idealen zijn toegedaan, zodat moslims in het Westen constant in contact staan met de beweging.
- Het betrekken van moslims die onze ideologie trouw zijn bij democratisch gekozen instellingen op alle niveaus in het Westen, inclusief overheid, NGO’s, particuliere instellingen en vakbonden.
- Gebruik maken van bestaande Westerse instellingen tot ze kunnen worden overgenomen in dienst van de islam.
- Het opstellen van islamitische grondwetten, wetten en beleid voor uiteindelijke ten uitvoerlegging.
- Conflicten binnen de islamistische bewegingen op alle niveaus vermijden, inclusief de ontwikkeling van processen om conflicten op te lossen.
- Allianties sluiten met Westerse “progressieve” organisaties met vergelijkbare doelstellingen.
- Autonome “veiligheidstroepen” organiseren om moslims in het Westen te beschermen.
- Geweld ontketenen om de moslims die in het Westen wonen “in de stemming te houden voor jihad”.
- Jihad-bewegingen in de hele islamitische wereld ondersteunen door preken, propaganda en financiële, personele en operationele steun.
- Zorgen dat de Palestijnse kwestie wereldwijd een wig drijft tussen moslims en het Westen.
- De bevrijding van heel Palestina uit handen van Israel en de oprichting daar van een islamitische staat tot een hoeksteen maken van het plan voor globale islamitische overheersing.
- Een doorlopende campagne op touw zetten om onder de moslims haat tegen de joden op te wekken en elke discussie over verzoening of co-existentie met hen af te wijzen.
- Het actief oprichten van jihad-terreurcellen in Palestina.
- De terroristische activiteiten in Palestina verbinden met de wereldwijde terreurbeweging.
- Voldoende geld inzamelen om de jihad wereldwijd voor onbepaalde tijd voort te zetten en te ondersteunen.
Het grootste deel van wat tegenwoordig openbaar is gemaakt over Het Project is het resultaat van onderzoek door Sylvain Besson, inclusief zijn boek en een artikel daarover in het Zwitserse dagblad, Le Temps, “L'islamisme à la conquête du monde” (Het islamisme en de verovering van de wereld), waarin zijn boek, dat alleen in een Franstalige uitgave beschikbaar is, wordt geschetst. Minstens één Egyptische krant, Al-Mussawar, publiceerde de Arabische tekst van Het Project vorige november in zijn geheel.
In de Engelstalige pers is bijna geen aandacht geschonken aan Bessons onthullingen betreffende Het Project. De enige vermelding in de oude media in de VS is te vinden in een artikel in de Weekly Standard (20 februari, 2006) van Olivier Guitta, The Cartoon Jihad. Het meest uitgebreide commentaar op Het Project is geschreven door een in Londen woonachtige Amerikaanse onderzoeker en journalist, Scott Burgess, die zijn analyse van het document op zijn blog, The Daily Ablution heeft gepubliceerd. Een Engelse vertaling van de Franse tekst van Het Project werd samen met zijn commentaar in december 2006 in een reeks afleveringen gepubliceerd (delen I, II, III, IV, V, Conclusion). De volledige Engelse vertaling van dhr. Burgess wordt daar met zijn toestemming in zijn geheel aangeboden.
Niettegenstaande het ontbreken van een openbare discussie over Het Project zijn het document en het daarin geschetste plan onderwerp geweest van aanzienlijke discussies onder de Westerse inlichtingendiensten. Eén antiterrorisme-functionaris die met Besson over Het Project heeft gesproken en die in Guitta’s artikel in de Weekly Standard wordt genoemd is de huidige autoriteit op het gebied van terrorisme, Juan Zarate. Hij noemde Het Project een blauwdruk van de Moslim Broederschap voor “het verspreiden van hun politieke ideologie” en uitte zijn bezorgdheid omdat “de Moslim Broederschap een groep is die ons zorgen baart, niet omdat ze zich bezighoudt met filosofische of ideologische ideeën, maar omdat ze het gebruik van geweld tegen burgers verdedigen.”
Eén befaamde internationale geleerde en kenner van Islamistische bewegingen die ook met Besson heeft gesproken, Reuven Paz, sprak over Het Project in zijn historische context:
Het Project maakte deel uit van het handvest van de internationale organisatie van de Moslim Broederschap die officieel werd opgericht op 29 juli 1982. Het is een weergave van een uitgebreid plan dat in de jaren 60 nieuw leven werd ingeblazen door de immigratie van hoofdzakelijk Syrische en Egyptische intellectuelen van de Broederschap naar Europa.
Zoals Paz opmerkt werd Het Project in 1982 opgesteld door de Moslim Broederschap als onderdeel van hun handvest, een periode die wordt gekenmerkt door een opleving van zijn organisatorische uitbreiding op internationaal niveau, evenals door een keerpunt in de afwisselende periodes van repressie en tolerantie door de Egyptische regering. In 1952 speelde de organisatie een cruciale ondersteunende rol voor de Vrije Officieren, een beweging geleid door Gamal Abdul Nasser, die koning Faroek van de troon stootte maar die al snel uit de gunst raakte bij het nieuwe revolutionaire regime omdat Nasser weigerde gehoor te geven aan de roep van de Moslim Broederschap om een op de Islamitische ideologie gestoelde staat op te richten. Sinds de Juli Revolutie in 1952 is de Broederschap regelmatig in de ban gedaan en zijn de leiders door de Egyptische autoriteiten ter dood gebracht en gevangen gezet.
Sinds 1982 heeft de Moslim Broederschap zijn netwerk over het Midden-Oosten, Europa en zelfs Amerika uitgebreid. In eigen land in Egypte won de Moslim Broederschap 20 procent van de beschikbare wetgevende zetels in de parlementaire verkiezingen van 2005, zodat ze het grootste oppositieblok vormen. De Palestijnse afdeling, in de hele wereld bekend als HAMAS, kreeg onlangs de macht in handen in de Palestijnse Autoriteit nadat ze bij de verkiezingen 74 van de 132 zetels in de Palestinian Legislative Council wonnen. De Syrische tak is historisch gezien de grootste georganiseerde oppositiegroep tegen het regiem van Assad, en de organisatie heeft afdelingen in Jordanië, Soedan, en Irak. In de VS wordt de Moslim Broederschap voornamelijk vertegenwoordigd door de Muslim American Society (MAS).
De Moslim Broederschap heeft vanaf haar oprichting gepleit voor het toepassen van terrorisme als een middel om haar agenda van islamitische wereldoverheersing te bevorderen. Maar als de grootste radicale volksbeweging in de islamitische wereld heeft ze veel leidende islamitische intellectuelen aangetrokken. Onder deze groep van Moslim Broederschap-intellectuelen bevindt zich Youssef Qaradawi, een in Egypte geboren islamistische geestelijke, die in Qatar zijn hoofdkwartier heeft.
Qaradawi, een van de leidende spirituele figuren binnen de Moslim Broederschap en onder de islamitische predikers (hij heeft zijn eigen wekelijkse programma op Al-Jazeera), is een van de belangrijkste apologeten geweest wat betreft zelfmoordaanslagen in Israel en terrorisme tegen Westerse belangen in het Midden Oosten. Zowel Sylvain Besson en Scott Burgess leveren uitgebreide vergelijkingen tussen Qaradawi’s publicatie Priorities of the Islamic Movement in the Coming Phase, gepubliceerd in 1990, en Het Project, dat acht jaar voor Qaradawi’s Priorities verscheen. Ze vestigen de aandacht op de opvallende overeenkomsten in het taalgebruik en de plannen en methoden die de beide documenten aanbevelen. Men speculeert dat Het Project door Qaradawi werd gebruikt als een sjabloon voor zijn eigen werk, of dat hij betrokken was geweest bij het opstellen ervan in 1982. Het is misschien toeval dat Qaradawi de op drie na grootste aandeelhouder was in de Al-Taqwa Bank van Lugano, waarvan de directeur, Youssef Nada, de persoon was bij wie Het Project werd aangetroffen. Sinds 1999 is Qaradawi de toegang tot de VS verboden als gevolg van zijn connecties met terroristische organisaties en zijn openlijk pleiten voor terrorisme.
Voor degenen die Het Project hebben gelezen, is het meest zorgwekkende niet dat islamisten een plan hebben ontwikkeld om de wereld te overheersen; door experts werd al aangenomen dat islamistische organisaties en terroristische groeperingen vanuit een overeengekomen reeks algemene principes, netwerken en methodologiën hebben geopereerd. Het verrassende is hoe effectief het islamistische veroveringsplan dat in Het Project wordt geschetst gedurende twee decennia door moslims in het Westen is geïmplementeerd. Even zorgwekkend is de achterliggende ideologie van het plan: haat en geweld ontketenen tegen joodse bevolkingsgroepen over de hele wereld; het welbewust overnemen en ondermijnen van Westerse publieke en particuliere instellingen; de aanbeveling van een tactiek van doelbewust escalerende confrontatie van in het Westen wonende moslims tegen hun buren en medeburgers; het accepteren van terrorisme als een legitieme optie om hun doel te bereiken en de onvermijdelijke realiteit van jihad tegen non-moslims; en het uiteindelijke doel om met geweld de islamitische heerschappij van het kalifaat door sharia in het Westen, en uiteindelijk over de hele wereld, in te voeren.
Als de praktijk die we de laatste kwart eeuw in Europa en de VS hebben gezien een indicatie is, dan moeten de “islamitische onderzoekers” die Het Project meer dan twee decennia geleden opstelden, ingenomen zijn dat hun lange-termijnplan om het Westen te veroveren en de groene vlag van de islam over zijn burgers te hijsen zo snel, efficiënt en volledig verwezenlijkt wordt.. Als de islamisten in de komende jaren net zo succesvol blijken, dan kunnen de westerlingen maar beter van hun persoonlijke en politieke vrijheden genieten zolang het duurt.
Zie ook:
De islam als veroveringsideologie
en:
Die vreedzame meerderheid doet er niet toe
Om de oorspronkelijke Engelse versie van Het Project te lezen, klik hier:
Flashback: Spitting on their graves
By Michelle Malkin • September 10, 2013 09:13 AM
Tomorrow marks 12 years since 9/11. I wrote this column ten years ago on the 2nd anniversary of the 9/11 jihadi attacks. What have we learned?
***
Spitting on their graves
by Michelle Malkin
Creators Syndicate
9/10/03
Across the nation, public officials will strike somber poses and shed television-friendly tears and bow their blow-dried heads in memory of the victims of the September 11 terrorist attacks.
They’ll hold hands, light candles, and pass around a plateful of platitudes: “Never forget,” they’ll intone. “Let’s roll,” they’ll thunder. “God bless America,” they’ll warble in perfect harmony.
They’ll assure us that they are committed to fighting terror and securing our borders and doing whatever it takes to protect the homeland from another horrific mass murder at the hands of freedom-hating fanatics. And then?
And then, from Washington state to Washington, D.C., they’ll go back to work, roll up their sleeves, and spit on the graves of the 9/11 dead.
Read more at: Michelle Malkin
dinsdag 10 september 2013
Obama is a laughing stock: Column
Glenn Harlan Reynolds
Remember that dumb cowboy George W. Bush, who alienated all our allies and dragged us into wars of choice in the Mideast? And remember that goofball Mitt Romney, whom Joe Biden a year ago accused of wanting to go to war in Syria?
Both of them must be having a big laugh over the way things are going for Obama now. When I wrote last week on our bumbling Syria diplomacy, it seemed that things couldn't possibly go further downhill. Boy, was I wrong.
Last week, it seemed our only ally was France. But now the French are having second thoughts. Obama's efforts to get support at the G20 conference came to nothing. Even the pope is undercutting him.
Meanwhile, at home, polls show Americans are against a strike, and Obama is facing double-digit defections among Democrats in the Senate. The outlook for passage in the House, meanwhile, looks so bad that a resolution to authorize war may not even make it to a vote. If it's sure to fail, why force members -- Republicans and Democrats alike -- to go on record? You can bet they don't appreciate Obama putting them in this position. The Pentagon isn't happy, and even The Atlantic's Ta-Nehisi Coates, a reliable Obama supporter, calls his policy "dumb."
Read more at: USA Today
Remember that dumb cowboy George W. Bush, who alienated all our allies and dragged us into wars of choice in the Mideast? And remember that goofball Mitt Romney, whom Joe Biden a year ago accused of wanting to go to war in Syria?
Both of them must be having a big laugh over the way things are going for Obama now. When I wrote last week on our bumbling Syria diplomacy, it seemed that things couldn't possibly go further downhill. Boy, was I wrong.
Last week, it seemed our only ally was France. But now the French are having second thoughts. Obama's efforts to get support at the G20 conference came to nothing. Even the pope is undercutting him.
Meanwhile, at home, polls show Americans are against a strike, and Obama is facing double-digit defections among Democrats in the Senate. The outlook for passage in the House, meanwhile, looks so bad that a resolution to authorize war may not even make it to a vote. If it's sure to fail, why force members -- Republicans and Democrats alike -- to go on record? You can bet they don't appreciate Obama putting them in this position. The Pentagon isn't happy, and even The Atlantic's Ta-Nehisi Coates, a reliable Obama supporter, calls his policy "dumb."
Read more at: USA Today
maandag 9 september 2013
The Syria Situation: Speak Loudly and Carry a Nerf Gun
The president’s wishes continue to be opposed by 80% of Americans., regardless of an endless stream of propaganda being thrown at us by the Administration and their Liberal minions, in Congress and the Main Stream Media.
All this propaganda has been overshadowed by the words, actions, and history of Obama himself, as it appears that the entire world has figured out that, as Clint Eastwood so aptly demonstrated at last year’s Republican National Convention, the President of these United States is nothing but an empty suit,, inflated by empty promises and threats.
And that fact, boys and girls, does not make our nation very safe at all.
Conrad Black, in an article for The New York Sun, wrote the following,
Read more at: Kingjester's Blog
zondag 8 september 2013
Islam en vrijheid
Islam en vrijheid
De vrienden en de vriendinnen van de islam zullen het wel heel brutaal vinden dat ik hier ga spreken over ‘islamitische maatschappijen’, want alle islamitische maatschappijen zijn verschillend. Dat klopt, er bestaan verschillen maar dat neemt niet weg dat er ook overeenkomsten zijn. De belangrijkste daarvan is dat de sharia, het islamitisch recht, altijd en overal invloed uitoefent op het vigerende recht, dat wil zeggen het recht zoals dat in het land van kracht is. Die invloed is niet altijd even groot, maar hij is wel altijd aanwezig.
Ik vind het vanwege de beperkte tijd jammer maar voor we aan de economie kunnen toekomen, moeten we de aard van de sharia besproken hebben omdat anders de manier waarop de sharia invloed op een maatschappij uitoefent niet te begrijpen is. En zonder begrip voor hoe de islam en de sharia hun invloed
uitoefenen, zakken we weg tot het niveau van het debat dat de regering met de Tweede Kamer daarover donderdag 5 september gevoerd heeft. En dat niveau moeten we met elkaar niet willen in dit land.
Lees meer op hoeiboei
vrijdag 6 september 2013
Grootvader Assad: kijk toch hoe de vreedzame Palestijnse Joden worden afgeslacht
Historische document: brief van de grootvader van Assad in 1936.
Onderstaande brief werd in 1936 door de grootvader van de huidige dictator van Syrië Bashar Assad geschreven aan de Franse premier. De brief pleit voor een opsplitsing van Syrië, zodat de Alawieten een eigen staat konden krijgen.
Want de brief stelt – toen al – dat als de soennieten aan de macht zouden komen met hun religieus fanatisme, dit het einde van de Alawieten zou betekenen.
Het soennitische religieuze geweld – ook toen al – tegen de vreedzame Joden in Palestina wordt daarbij als afschrikwekkend voorbeeld onder de aandacht gebracht.
Wat is er de laatste tachtig jaar weinig veranderd in de mentaliteit van het Midden-Oosten.
Hieronder een vertaling van de belangrijkste passages.
Geachte heer Leon Blum, premier van Frankrijk.
In het licht van de onderhandelingen die worden gevoerd tussen Frankrijk en Syrië, willen wij – de leiders van de Alawieten in Syrië – respectvol de volgende punten onder uw aandacht en die van uw partij brengen:
1. De Alawieten zijn nog nooit overheerst door de soennitische moslims.
2. De Alawieten worden als ketters beschouwd door de islamitische godsdienst. Daarom vragen wij u om het vreselijke, verschrikkelijke lot te overwegen dat de Alawieten te wachten staat als ze gedwongen bij Syrië worden gevoegd. [Volgens de Islam moet een afgod-aanbiddende ketter de keuze zich bekeren tot de islam, anders moet hij worden gedood.]
3. Parlementaire controle zou slechts een façade zijn, zonder enige effectieve waarde. De waarheid zal zijn dat het bestuur zal worden beheerst door religieus fanatisme dat zal zich richten op de minderheden.
4. De geest van fanatisme en bekrompenheid – waarvan de wortels diep in het hart steken van de Arabische moslims tegenover al diegenen die geen moslim is – is de geest die voortdurend de islamitische religie voedt. Daarom is er geen hoop dat de situatie zal veranderen. Als het mandaat wordt beëindigd, zal dood en vernietiging de minderheden in Syrië bedreigen, ook als vrijheid van meningsuiting en godsdienst zouden zijn afgekondigd.
Zelfs vandaag de dag zien we hoe de islamitische inwoners van Damascus de Joden – die onder hun bewind leven – dwingen om een document te tekenen waarin het hen wordt verboden om voedsel te sturen naar hun Joodse broeders die lijden in Palestina.
De situatie van de Joden in Palestina is het beste en meest concrete bewijs van het religieuze probleem onder de islamitische Arabieren naar mensen die niet bij de islam horen.
Die goedbedoelende Joden hebben de islamitische Arabieren cultuur en vrede gebracht, en rijkdom en voorspoed naar Palestina, ze hebben niemand kwaad gedaan en ze hebben zich niets met geweld toegeëigend.
En toch hebben de moslims hen de heilige oorlog verklaard en hebben zij geen aarzeling om hun kinderen en hun vrouwen af te slachten, ondanks het feit dat Engeland in Palestina zit en Frankrijk in Syrië.
Daarom wacht een zwarte toekomst de Joden en de andere minderheden als het mandaat wordt beëindigd en islamitisch Syrië wordt verenigd met islamitische Palestina.
Die vereniging is het uiteindelijke doel van de islamitische Arabieren.
5. Wij waarderen uw vrijzinnige opvattingen bij het verdedigen van het Syrische volk en uw wens om hun onafhankelijkheid te realiseren, maar Syrië is op dit moment verre van het verheven doel dat u voor haar nastreeft, want ze is nog steeds gevangen in de geest van religieus feodalisme.
6. U wilt mogelijk de rechten van de Alawieten en andere minderheden garanderen in een verdrag, maar wij benadrukken dat contracten geen waarde hebben in de Syrische islamitische mentaliteit.
Wij hebben dit gezien in het verleden, met het verdrag dat Engeland sloot met Irak, dat de Irakezen verbood de Assyriërs en de Yezidi’s af te slachten.
De Alawieten, die wij, de ondergetekenden, vertegenwoordigen, schreeuwen naar de regering van Frankrijk en de Franse Socialistische Partij, en verzoekt hen om haar vrijheid en onafhankelijkheid binnen haar kleine grenzen te garanderen.
[Getekend door:] Aziz al- Agha Hawash , Mahmud Agha Jadid , Mahmud Bek Jadid , Suleiman Asad [de grootvader van Bashar], Suleiman al- Murshid , Mahmud Suleiman al- Ahmad.
Overgenomen van Likoed Nederland
Meer artikelen uit Likoeds archief van Historische documenten
---------------------------------
Willen we echt Assad gaan bombarderen en daardoor mede-verantwoordelijk worden voor het bloedbad dat zal volgen? Alleen maar om te voorkomen dat Obama gezichtsverlies lijdt?
Wat mij betreft mag hij plat op zijn gezicht vallen. Wie weet, misschien leert hij er nog iets van...
Update: Bashar Assad's grandfather's amazing 1936 letter to France
English version from Elder of Ziyon
Update: Bashar Assad's grandfather's amazing 1936 letter to France
English version from Elder of Ziyon
donderdag 5 september 2013
America Has No National Interests In Syria & There's No Guarantee That Our Intervention Will Make Things Any Better...For Anyone.
What is our national security interest in Syria?
What is our objective in Syria because not even the Chairman of the Joint Chiefs of Staff, General Martin Dempsey, evidently can say what it is that we're seeking in Syria?
Traditionally, Americans have been known to pull for ‘the underdog,’ but in Syria, who is our dog?
With whom are we supposed to side?
The thuggish Ba’athist government and its Hezbollah and Iranian allies, who possibly did this (or, maybe, not)?
Read more at: Predictable History, Unpredictable Past
woensdag 4 september 2013
Jon Stewart on Planned US Attack on Syria - The Daily Show
“You got to see the red line,” the “Daily Show” host said after returning to the show from a 12-week absence. “You can’t use chemicals to kill your own people. You have to do it organically. America and the world want to make sure Assad uses only locally-sourced free long-ranged lead ordinance. Now, back in the early 80s, we knew Iraq used chemical weapons against Iran and were likely to use them again. Not only did we not attack them we supported Iraq, we supported Iraq in doing that and of course, we still get to use bunker-busters, cluster bombs and mark-77, which is not, not filled with napalm, technically. So given the fact that we have no idea who has control over these chemical weapons in a failed Syria, remind us again why we have to do this?” …
“We have to bomb Syria because we are in seventh grade,” Stewart said. “And the red line — the red line that they crossed is actually a dick-measuring ribbon. Why does holding back look like weakness? Isn’t it maturity? It’s like the guy who is picking on Clark Kent and he doesn’t do anything, even though he knows he could throw that guy into the sun. I’ll tell you what would be real weakness — Clark Kent laying waste to a town because someone called him a pussy.”
From: HotAir
Dear Congress: Welcome To Pottery Barn
Rick Wilson ·
Let's get a caveat out of the way: Basher Assad is a
truly bad man, a murderous thug, has terrible allies and should be hanging by
the neck from a lightpole in Damascus. Nor am I some isolationist or hesitant
about executive action in foreign affairs.This isn't about whether we should act
against Syria, but about the politics of Barack Obama's utterly failed policy
and his attempt to force the GOP to own the debacle he created.
Really, Congress?
Are you really taking this sucker bet?
Really?
You're willing to bail out President Barack Obama after
he's managed to set the Middle East on fire?
You're going give Obama cover after two years of Syrian
civil war, a growing threat to Israel, a nuclear Iran closer than ever, and
Egypt and Libya in chaos...all of which has been met with a shrug and “at this
point what difference does it make?” nonchalance?
As in practically everything but campaigning, Barack
Obama's zone of competence in foreign policy is so far in the rearview mirror
it's almost comical...and now he wants the GOP to save him from himself.
Read more at: Ricochet
Non-Black America Experiences a Paradigm Shift
By John Ross
There is a sea change occurring in America fifty years after MLK Jr.'s "I Have a Dream" speech. This paradigm shift is spreading with the growing realization among our citizens that Black America (including our president) seems to hate Non-Black America. Temper this sweeping statement with the fact that blacks in America may genuinely like non-black individuals, just as whites in 1850 who believed blacks were a lower form of life still knew individual black men they respected for their particular talents and/or character. However, if we take specific individual knowledge out of the equation, on the whole, being black trumps everything else for blacks in America today. This is not true of any other ethnic or racial group.
I first became aware of this fact on October 3, 1995, almost eighteen years ago. That was the day the jury returned a verdict of Not Guilty in the O.J. Simpson murder trial. I personally thought the verdict was the correct one, since the prosecution botched their case, but it was also pretty obvious that Simpson, and no one else, had wielded the knife.
What stunned me then was the absolutely breathtaking reaction of America's black population when the verdict was announced. Across the country, Black America was positively jubilant. Yes, long ago, all-white juries sometimes ignored the evidence of white violence against blacks, but White America as a whole has never, in my 50-year memory, collectively cheered such events.
Read more at: American Thinker
There is a sea change occurring in America fifty years after MLK Jr.'s "I Have a Dream" speech. This paradigm shift is spreading with the growing realization among our citizens that Black America (including our president) seems to hate Non-Black America. Temper this sweeping statement with the fact that blacks in America may genuinely like non-black individuals, just as whites in 1850 who believed blacks were a lower form of life still knew individual black men they respected for their particular talents and/or character. However, if we take specific individual knowledge out of the equation, on the whole, being black trumps everything else for blacks in America today. This is not true of any other ethnic or racial group.
I first became aware of this fact on October 3, 1995, almost eighteen years ago. That was the day the jury returned a verdict of Not Guilty in the O.J. Simpson murder trial. I personally thought the verdict was the correct one, since the prosecution botched their case, but it was also pretty obvious that Simpson, and no one else, had wielded the knife.
What stunned me then was the absolutely breathtaking reaction of America's black population when the verdict was announced. Across the country, Black America was positively jubilant. Yes, long ago, all-white juries sometimes ignored the evidence of white violence against blacks, but White America as a whole has never, in my 50-year memory, collectively cheered such events.
Read more at: American Thinker
zaterdag 31 augustus 2013
Razend naar de afgrond
Geplaatst door Joost Niemoller op 31 augustus, 2013 - 11:30
Nieuw onderzoek: Nederland is bevangen door angst en paniek. Er is een gevoel van controleverlies.
Het bureau Motivaction peilde voor NRC handelsblad naar gevoelens in Nederland. De woorden die vooral naar boven kwamen waren economie, islam en Europa. Het verbazingwekkende is dat het eerste onderwerp dag in dag uit in de media is, over het tweede alleen nog een discussie in de marge bestaat, terwijl we het in de vorm van de onttakeling van het Midden Oosten dag in dag uit op het netvlies krijgen. En over Europa bestaat hier ook geen nationaal debat.
Wat me ook opviel was dat de gemeten gevoelens in Nederland kennelijk dieper en zwarter zijn dan ooit:
Lees meer op: Dagelijkse Standaard
Nieuw onderzoek: Nederland is bevangen door angst en paniek. Er is een gevoel van controleverlies.
Het bureau Motivaction peilde voor NRC handelsblad naar gevoelens in Nederland. De woorden die vooral naar boven kwamen waren economie, islam en Europa. Het verbazingwekkende is dat het eerste onderwerp dag in dag uit in de media is, over het tweede alleen nog een discussie in de marge bestaat, terwijl we het in de vorm van de onttakeling van het Midden Oosten dag in dag uit op het netvlies krijgen. En over Europa bestaat hier ook geen nationaal debat.
Wat me ook opviel was dat de gemeten gevoelens in Nederland kennelijk dieper en zwarter zijn dan ooit:
De peiling ging met name over angst en paniek, door de onderzoekers omschreven als ‘controleverlies’ en ‘het gevoel geen uitweg meer te hebben’. Het is voor het eerst dat Motivaction dergelijk controleverlies peilt.Angst en paniek. Ik zie dat toch wel als de uiterste staat van volksgevoel. Iets wat alleen maar om kan slaan in woede.
Lees meer op: Dagelijkse Standaard
Obama's bread and circuses
The questions that ought to have been answered before any statements were made by the likes of Secretary of State John Kerry and Secretary of Defense Chuck Hagel have barely been raised in the public arena. The most important of those questions are: What US interests are at stake in Syria? How should the US go about advancing them? What does Syria's use of chemical weapons means for the US's position in the region? How would the planned US military action in Syria impact US deterrent strength, national interests and credibility regionally and worldwide? Syria is not an easy case. Thirty months into the war there, it is clear that the good guys, such as they are, are not in a position to win.
Syria is controlled by Iran and its war is being directed by the Iranian Revolutionary Guards Corps and by Hezbollah. And arrayed against them are rebel forces dominated by al-Qaida.
Read more at: Caroline Glick.com
vrijdag 30 augustus 2013
The Pros and Cons of Attacking Syria
PJ Media's columnists weigh in on intervening in Syria as the Obama administration decides how to respond to the use of chemical weapons. Updated: Michael Ledeen, Victor Davis Hanson and Roger Kimball provide their analyses.
MICHAEL LEDEEN
Well today, Thursday, it looks like we’re running away from the very idea of doing anything. Today’s headlines say that the intel is suddenly dubious, that Cameron won’t do anything without the UN — which means he won’t do anything at all — and Hollande is suddenly cautious.
Surprised? You say it’s inconceivable that Obama would do nothing at all after all the yelling and jumping up and down?
It wouldn’t be the first time. Think back to the Iranian-sponsored plot to blow up the Saudi ambassador to Washington. There was a monster press conference, featuring the FBI director and General Holder himself. Intel was presented. Violent words were uttered. Anyone who watched it would have had only one question: what terrible vengeance will we wreak upon the Iranians?
And then…nothing. Aside from General Mattis, it’s hard to find an authoritative voice condemning the inaction (and Mattis only said it on the eve of retirement). The story just went away, as pundits assured their readers, viewers, and listeners that the Iranians couldn’t possibly have been so stupid as to have ordered an attack on American soil.
Kinda like the current refrain that Assad couldn’t possibly have been so stupid as to have ordered a chemical attack against his enemies…
Read more at: PJ Media
MICHAEL LEDEEN
Well today, Thursday, it looks like we’re running away from the very idea of doing anything. Today’s headlines say that the intel is suddenly dubious, that Cameron won’t do anything without the UN — which means he won’t do anything at all — and Hollande is suddenly cautious.
Surprised? You say it’s inconceivable that Obama would do nothing at all after all the yelling and jumping up and down?
It wouldn’t be the first time. Think back to the Iranian-sponsored plot to blow up the Saudi ambassador to Washington. There was a monster press conference, featuring the FBI director and General Holder himself. Intel was presented. Violent words were uttered. Anyone who watched it would have had only one question: what terrible vengeance will we wreak upon the Iranians?
And then…nothing. Aside from General Mattis, it’s hard to find an authoritative voice condemning the inaction (and Mattis only said it on the eve of retirement). The story just went away, as pundits assured their readers, viewers, and listeners that the Iranians couldn’t possibly have been so stupid as to have ordered an attack on American soil.
Kinda like the current refrain that Assad couldn’t possibly have been so stupid as to have ordered a chemical attack against his enemies…
Read more at: PJ Media
dinsdag 27 augustus 2013
Quick Note on Syrian WMDs and Iraq
Tuesday, August 27, 2013
On the overall Syria situation, I have made clear my strong view that the Obama misadministration is leading us into a disaster--almost regardless of the end result of the intervention, our national interests lose. In addition, we are apparently going to intervene in a half-baked manner that would not have been necessary had we maintained a base in Iraq. That base would have given us an ability to come at the Syrians from two sides. A robust US military presence in Iraq also would have helped curb what is growing Iranian influence in Iraq, and hampered Iran's ability to intervene in Syria and Lebanon. Such, however, is the quality of our "leadership" that we are operating with self-imposed and severe handicaps, at the same time that we adopt grandiloquent objectives.
I notice some renewed speculation about the origin of Syria's stockpile of chemical WMDs. That reminds me of a little event in which I participated. The day, April 9, 2003, the day Saddam's statue was pulled down in Firdos Square in Baghdad. I was sitting in my office at a US Embassy in Asia. As were millions of others people around the world, I watched the destruction of Saddam's monument on TV. My phone rang; my office manager said that the Ambassador wanted me to take a call from Iraq's Embassy. I first thought it a joke, but, no, Iraqi Charge Abbas was indeed calling. I picked up the phone, and, in very good English, he immediately said, "I am calling from the Embassy of Liberated Iraq. I have told your Ambassador, you have done a good thing. You have given us freedom!" I was a bit surprised. This man had a reputation as one of the most loyal Saddamers around; just a few days prior he had been agitating for protests at the US Embassy. I had gone into the host nation Foreign Ministry to lodge my own protest over his activities. He previously had been, apparently, a senior official in the Iraqi Finance Ministry, and was very close to Foreign Minister Tariq Aziz. He now wanted to talk, and was willing to come to our Embassy, but I was curious about the Iraqi Embassy and wanted to go there. We agreed to meet there in a couple of days if State approved.
Read more at: The DiploMad 2.0
On the overall Syria situation, I have made clear my strong view that the Obama misadministration is leading us into a disaster--almost regardless of the end result of the intervention, our national interests lose. In addition, we are apparently going to intervene in a half-baked manner that would not have been necessary had we maintained a base in Iraq. That base would have given us an ability to come at the Syrians from two sides. A robust US military presence in Iraq also would have helped curb what is growing Iranian influence in Iraq, and hampered Iran's ability to intervene in Syria and Lebanon. Such, however, is the quality of our "leadership" that we are operating with self-imposed and severe handicaps, at the same time that we adopt grandiloquent objectives.
I notice some renewed speculation about the origin of Syria's stockpile of chemical WMDs. That reminds me of a little event in which I participated. The day, April 9, 2003, the day Saddam's statue was pulled down in Firdos Square in Baghdad. I was sitting in my office at a US Embassy in Asia. As were millions of others people around the world, I watched the destruction of Saddam's monument on TV. My phone rang; my office manager said that the Ambassador wanted me to take a call from Iraq's Embassy. I first thought it a joke, but, no, Iraqi Charge Abbas was indeed calling. I picked up the phone, and, in very good English, he immediately said, "I am calling from the Embassy of Liberated Iraq. I have told your Ambassador, you have done a good thing. You have given us freedom!" I was a bit surprised. This man had a reputation as one of the most loyal Saddamers around; just a few days prior he had been agitating for protests at the US Embassy. I had gone into the host nation Foreign Ministry to lodge my own protest over his activities. He previously had been, apparently, a senior official in the Iraqi Finance Ministry, and was very close to Foreign Minister Tariq Aziz. He now wanted to talk, and was willing to come to our Embassy, but I was curious about the Iraqi Embassy and wanted to go there. We agreed to meet there in a couple of days if State approved.
Read more at: The DiploMad 2.0
zaterdag 24 augustus 2013
In Another Country
By Christopher Orlet
How do we make people want to be successful?
I live in a different America now. For the past two years I lived in the inner-city of America’s most dangerous city. I saw the culture of poverty up close and personal. Some insist there is no such thing as a culture of poverty; they would think differently if they spent the last two years in my shoes. But of course they won’t.
The culture of poverty is many things. Actually it is an accumulation of things. Having one of those things doesn’t necessarily mean you are part of that culture. One characteristic of the culture of poverty is the single-parent household. But there are many middle class and even upper class (though fewer) single-parent households that are doing just fine. That is because they have resources unavailable to the poor. Like savings. Lawyers. Reliable transportation.
But if you are a single parent with multiple children by multiple fathers, and a high school dropout, with a record, then chances are you are part of that culture. If you move to a new rental every six months, yanking your kids out of school after school, and if you do drugs in front of your children, and sell your food stamps for cash, then chances are you are part of that culture. If you are 20 years old, living with your grandmother, with no interest in ever getting a job, or getting married, or doing much of anything, chances are you are part of that culture. If you do not have a kitchen table, but you do have a big flat screen TV, and when the social worker comes to visit someone yells, “The social worker is here, go get the light bulb,” then chances are you are part of that culture.
Read more at: The Spectator
How do we make people want to be successful?
I live in a different America now. For the past two years I lived in the inner-city of America’s most dangerous city. I saw the culture of poverty up close and personal. Some insist there is no such thing as a culture of poverty; they would think differently if they spent the last two years in my shoes. But of course they won’t.
The culture of poverty is many things. Actually it is an accumulation of things. Having one of those things doesn’t necessarily mean you are part of that culture. One characteristic of the culture of poverty is the single-parent household. But there are many middle class and even upper class (though fewer) single-parent households that are doing just fine. That is because they have resources unavailable to the poor. Like savings. Lawyers. Reliable transportation.
But if you are a single parent with multiple children by multiple fathers, and a high school dropout, with a record, then chances are you are part of that culture. If you move to a new rental every six months, yanking your kids out of school after school, and if you do drugs in front of your children, and sell your food stamps for cash, then chances are you are part of that culture. If you are 20 years old, living with your grandmother, with no interest in ever getting a job, or getting married, or doing much of anything, chances are you are part of that culture. If you do not have a kitchen table, but you do have a big flat screen TV, and when the social worker comes to visit someone yells, “The social worker is here, go get the light bulb,” then chances are you are part of that culture.
Read more at: The Spectator
donderdag 22 augustus 2013
Obama and an Edouard Daladier Moment
The day after the November 2008 election I had a major Édouard Daladier moment.
On that horrid Wednesday, I sat in my cluttered office at Main State in Washington, DC, in a deep, deep funk. Blinds drawn; lights out; a small TV on the far side of the office ran images of Obama’s victory celebration in Chicago the night before.
Two colleagues, one male and one female, both white, and both career State officers, walked into the office and started bubbling, “Isn’t this great!” Startled out of my near coma, I glumly asked “What’s great?” The woman looked at me as though I were from outer space, “The election! Obama’s victory.” I stammered, “Wha-what’s so great about it? He’s going to be an awful president.”
They looked at each other, and then the male officer said, “When you drove in today, didn’t you see the joy and pride in the black parking attendants in the basement? They have a real spring in their step this morning.” For one of the few times in my career, I was speechless. No withering reply. No cutting remark. No Churchillian riposte. No well-aimed stream of verbal acid shot from between my lips. Known while I was at the UN as the "Master of the Reply," I stared at him, as a fish pulled out of the depths might. Uncomprehending. Mouth moving without a sound. My pea-sized brain had failed me, yet again. I clearly had not understood that the 2008 national elections in the world’s most important country were about the happiness of parking attendants, about ensuring they had a "spring in their step."
These two cheerful condescending colleagues bounced out of my dreary office; I could hear them celebrating with others outside the door. A couple of minutes later, in walked another friend, a Republican political appointee, who shook his head and sorrowfully asked,”What do you think?” I fidgeted with my pen, undid my tie, and said, in my best Liev Schreiber growl, “We just did a Hemingway. Muzzle of a loaded shotgun in the mouth; about to pull the trigger. Or, as Édouard Daladier would have said, 'The fools! Why are they cheering?'”
Read more at: The Diplomad 2.0
On that horrid Wednesday, I sat in my cluttered office at Main State in Washington, DC, in a deep, deep funk. Blinds drawn; lights out; a small TV on the far side of the office ran images of Obama’s victory celebration in Chicago the night before.
Two colleagues, one male and one female, both white, and both career State officers, walked into the office and started bubbling, “Isn’t this great!” Startled out of my near coma, I glumly asked “What’s great?” The woman looked at me as though I were from outer space, “The election! Obama’s victory.” I stammered, “Wha-what’s so great about it? He’s going to be an awful president.”
They looked at each other, and then the male officer said, “When you drove in today, didn’t you see the joy and pride in the black parking attendants in the basement? They have a real spring in their step this morning.” For one of the few times in my career, I was speechless. No withering reply. No cutting remark. No Churchillian riposte. No well-aimed stream of verbal acid shot from between my lips. Known while I was at the UN as the "Master of the Reply," I stared at him, as a fish pulled out of the depths might. Uncomprehending. Mouth moving without a sound. My pea-sized brain had failed me, yet again. I clearly had not understood that the 2008 national elections in the world’s most important country were about the happiness of parking attendants, about ensuring they had a "spring in their step."
These two cheerful condescending colleagues bounced out of my dreary office; I could hear them celebrating with others outside the door. A couple of minutes later, in walked another friend, a Republican political appointee, who shook his head and sorrowfully asked,”What do you think?” I fidgeted with my pen, undid my tie, and said, in my best Liev Schreiber growl, “We just did a Hemingway. Muzzle of a loaded shotgun in the mouth; about to pull the trigger. Or, as Édouard Daladier would have said, 'The fools! Why are they cheering?'”
Read more at: The Diplomad 2.0
dinsdag 20 augustus 2013
Consensus in Egypt
By Mark Steyn
Further to Andy’s and David’s observations on Egypt this weekend, I would add only that everywhere except Washington people are thinking strategically: General Sisi has made a calculation that he has a small window of opportunity to inflict damage on the Muslim Brotherhood that will set them back decades and that it is in Egypt’s vital interest to do so. Grasping that, the Brothers are pushing back hard.
For the same reason, the Gulf monarchies, having weathered the immediate storms of the Arab spring and understanding the longer-term threat the Brotherhood represents, have supplanted Washington as Cairo’s principal paymasters: The $1.5 billion subvention to Egypt was always a drop in the great sucking maw of the US Treasury; compared to what the Saudis and the Emirs are ponying up, it’s looking less and less consequential from the Nile end, too.
Read more at: The Corner
Further to Andy’s and David’s observations on Egypt this weekend, I would add only that everywhere except Washington people are thinking strategically: General Sisi has made a calculation that he has a small window of opportunity to inflict damage on the Muslim Brotherhood that will set them back decades and that it is in Egypt’s vital interest to do so. Grasping that, the Brothers are pushing back hard.
For the same reason, the Gulf monarchies, having weathered the immediate storms of the Arab spring and understanding the longer-term threat the Brotherhood represents, have supplanted Washington as Cairo’s principal paymasters: The $1.5 billion subvention to Egypt was always a drop in the great sucking maw of the US Treasury; compared to what the Saudis and the Emirs are ponying up, it’s looking less and less consequential from the Nile end, too.
Read more at: The Corner
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
